De eerste week is (helaas) alweer achter de rug!

Pfoe jongens, ik heb jullie zoveel te vertellen!! Allereerst wil ik jullie bedanken voor alle reacties, echt super leuk dat jullie mijn blog lezen! Ik kan helaas niet persoonlijk terug reageren, want internetten hier is echt duur&langzaam.
 
Ik zal beginnen met mijn Afrikaanse nummer, dat is: +27786072957. Via belpiraat.nl kan je goedkoop bellen, mocht je dat willen ;). Je kunt me ook smsen, maar ik kan niet altijd terug smsen want ik heb niet altijd beltegoed, we moeten hier best veel bellen namelijk.
 
Oke ik ga beginnen, hopelijk houden jullie het vol tot het einde! Ik zal eerst nog even wat zeggen over donderdag en vrijdag. Het was eindelijk mooi weer!! Op Agape waren nu ineens ontzettend veel Amerikaanse lui. Ik zal nog even uitleggen wat nu precies de bedoeling daarvan was, want mijn vorige bericht klopte niet helemaal. Ze waren hier namens Visa, de hoofdsponsor van de Fifa Worldcup. Visa gaat namelijk een wereldwijde commercial maken voor de Worldcup waarbij Morgan Freeman de tekst inspreekt, en de Agape kinderen op de achtergrond zingen. En de Amerikaanse ploeg kwam op Agape filmen voor de Making Of en ze hebben de kinderen mee naar de studio genomen om alles op te nemen. Dus als jullie straks de WK reclame voorbij zien komen, dan horen jullie de kinderen van hier!! We hebben verder voornamelijk geholpen op de crèche en met de kleintjes buiten gespeeld. Het is zo leuk als de kleintjes naar binnen of buiten gaan. Ze moeten dan allemaal in rijtjes gaan staan (alsof ze de polonaise gaan lopen), en bij het lopen zeggen ze allemaal tegelijk: ‘I am walking, I am walking…’. Echt zooooo cute! Ik heb er een foto van. In de middag gingen de kleintjes weer slapen. Alleen Funka, de kleinzoon van Pamela (de manager), die krijgt een beetje aparte behandeling hier en die hoeft ook niet naar bed in de middag. Maar hij was zo kapot, dat hij in slaap viel toen ik hem vast had. Echt zo lief als zo’n kindje zich aan je vastklampt en gewoon in slaap valt. Nou en toen hebben we Zodwa ontmoet, oftewel Gogo (oma). Dit was echt een eer, zij is namelijk de oprichtster van Agape (en inmiddels zo'n 70 jaar oud). Gogo is echt een enorm lieve vrouw met een groot hart, ze is trouwens ook letterlijk enorm. Zij liet ons weer even inzien hoe belangrijk het is dat wij hier zijn. Ik kan niet echt uitleggen hoe het was om met haar te praten, met Pamela eveneens trouwens. Het zijn zulke inspirerende mensen, ik zou wel uren naar ze kunnen luisteren. Ze zien ons echt als ‘a miracle of god’ en we worden hier zo gerespecteerd. Het was echt heel mooi om haar te ontmoeten!! Vrijdagmorgen zouden we mee gaan naar de studio, maar om een lang verhaal kort te houden: aangekomen bij de studio kwam de big boss (echt een vreselijk mens) naar ons toe gerend en stuurde ons regelrecht weer terug naar Agape. Echt zo raar, want de rest van de ploeg wilde ons er allemaal bij hebben. Maar goed, toen hebben we weer een dagje op Agape gehad, ook leuk! Bij het buiten spelen had een meisje in haar broek geplast. Dat kan natuurlijk gebeuren. Maar ze hadden geen droge broek meer voor haar, dus toen moest ze met haar natte spijkerbroekje verder spelen, en het was echt zo warm! Echt heel sneu, maar zulke dingen zijn meer regel dan uitzondering hier. Die middag had ik weer een slapend kind vast. Zij heeft een niet helend wondje op haar neus (heel veel kinderen hebben dat), en daar zitten echt continu vliegen op. Dat kan toch nooit goed zijn! Maar goed. Daarna viel Funka van de tafel, en niet zacht. Tja, dat gebeurt ook. In de middag was er niks meer te doen op Agape. Normaal gesproken zou er homework class zijn, maar vanwege de Visa mensen hebben we dat de hele week nog niet gehad. Dus we hebben thuis een beetje gezwommen in de tuin en een filmpje gekeken. Oja, en met Yookie hebben we besproken wat we allemaal gingen doen de volgende dag; we zouden namelijk naar Durban gaan en hij wilde wel onze persoonlijke gids zijn! Aangezien hij ooit straatkind is geweest daar, kent hij alle plekjes als de beste en bovendien is het veilig met hem!
 
Zaterdagochtend vertrokken we om half 8 met de taxi naar Durban. Samen met Yookie hadden we een planning gemaakt voor de dag. Als eerste gingen we een township bezoeken. Je moet je voorstellen dat dit zonder Yookie nooit zou kunnen, omdat dit veel te gevaarlijk is. Hij had een leuke route voor ons uitgestippeld, het leek wel een jungle tocht. We moesten ook twee riviertjes oversteken, ik viel natuurlijk weer en had mijn been opgehaald aan de stenen. En toen Yookie Kate wilde helpen met oversteken, verloor hij zijn camera in het water. Echt sneu, we hebben hem wel terug gevonden maar ik weet niet of hij het nog gaat doen. De township zelf was echt een ervaring. Het waren voornamelijk hutjes, maar er stonden ook wat betere huisjes tussen. De 'winkels'  waren ook gewoon hutjes. En overal kwam muziek vandaan, heel apart. Iedereen was zo ontzettend aardig. Ik dacht eerst dat we misschien niet echt gewenst zouden zijn. Maar integendeel, we werden verwelkomd en iedereen zwaaide en wilde op de foto. Na de township gingen we naar de Herb market. Dit is een plaats waar echt never nooit blanken komen. Die durven dat gewoonweg niet. Hier komen mensen die geloven dat de inademing van de geur die vrijkomt bij de verbranding van dode dieren je geneest van allerlei enge ziektes. Ze verkochten dan ook echt de gekste dingen zoals botten van honden, schilden van schildpadden, en ik weet niet wat allemaal nog meer. Het stonk daar ook echt vreselijk! We mochten eigenlijk geen foto’s maken, maar Yookie liet ons met twee locals praten en toen we het hadden gevraagd mocht het wel (ik zal deze op mijn weblog zetten). En ik had stiekem nog wat foto’s gemaakt. Echt heel bijzonder om daar te lopen! Daarna liepen we nog langs andere marktjes (ik heb wel honderden kraampjes gezien) en vervolgens kwamen we bij de Victoria street markets, best wel bekend onder de toeristen. Het is een soort zwarte markt. Hierna liepen we verder door Durban. Yookie vertelde ons dat veel toeristen naar de Victoria street markets gaan, maar dat ze allemaal niet verder durven te lopen dan de plek waar ze weer netjes worden opgehaald. Dat is gewoon echt te gevaarlijk. Maar wij voelden ons veilig met Yookie dus daar liepen we dan als enige blanken door de straten van Durban. En ja, we werden enorm aangekeken. Yookie zei dat Durban sowieso een stad is waar weinig blanken komen. Dus dat was best een ervaring! We zagen trouwens 1 blanke, nouja het was eigenlijk een albino (zo raar!). De taxi’s waren ook echt super gaaf. Daar zijn het letterlijk ‘zwarte’ taxi’s. Je zit in een busje met zo’n tien man, bloed heet, muziek kei hard aan. Echt heeel apart. Ik denk dat niemand zoiets kan meemaken! We hadden echt zo geluk met Yookie! Hij vertelde ons over zijn verleden en hij liet de plekjes zien waar hij meestal sliep. Vervolgens wilde hij ons een shelter laten zien (genaamd: ‘The Nest’) waar hij jarenlang geslapen heeft. Dat was echt heel indrukwekkend. Je moet je voorstellen dat er één grote ruimte is (nouja, wat is groot) met zo’n 400 slaapplaatsen, er stonden voornamelijk stapelbedden. Bijna elke nacht is het daar vol. En het was daar zo bloedheet, echt nauwelijks meer dan 5 minuten uit te houden. Het beste maatje van Yookie van de straat die runt de boel daar nu. En dat is echt niet zo eenvoudig. De mensen betalen hem 25 rand (dat is 2,50 euro) per nacht, en dan zorgt hij dat ze onderdak hebben, ontbijt krijgen en avondeten. En uiteraard met alles ook nog onderhouden worden. Echt respect voor die man. Verder hebben we die dag nog het strand bezocht waar ook weer wat kraampjes stonden, een boottochtje gehad in de haven en hebben we geshopt in één van de grootste winkelcentrums hier. Vijf vrouwen en dan nog niet eens voor onszelf shoppen, hoe vind je die. Yookie had namelijk een outfit nodig en hij wilde onze hulp! Die kon hij natuurlijk krijgen. Hij had alleen een budget van 600 rand (dat is 60 euro) en daarvoor wilde hij een broek en een t-shirt. Good luck Yookie (of nouja, good luck for us). We zaten uiteindelijk iets boven het budget, dus toen hebben we hem maar wat gesponsord. We hebben trouwens alles voor hem betaald die dag, we waren zo blij met hem als gids dus dat was het minste wat we voor hem konden doen! Op de terugweg naar Waterfall hebben we nog Durban at Night gezien (niets meer dan een mooi uitzicht over de stad) en toen waren we weer thuis. Het was echt een lange, maar ontzettende mooie dag. Om niet te vergeten!
 
Op zondag gingen we naar Agape om te kijken naar Yookie en de kinderen. Hij is namelijk met ze aan het oefenen voor een dansshow, zodat de kinderen straks kunnen optreden. Het geld van de kaartjes gaat dan naar Agape. De 18e is de eerste show, ik ben heel benieuwd! Er was alleen een probleem, in de grote zaal was namelijk een kerk aan de gang. Wat bleek nou, het was de kerk van Gogo (Zodwa). Ik heb echt nog nooit zoiets gezien. Er werd gedanst, gezongen, geschreeuwd, gebeden en weet ik wat nog meer. De mensen waren gewoon helemaal in trans tijdens het bidden, ik wist niet wat ik zag! Na de kerk kwam ik in gesprek met een van de zangeressen. Ze smeekte me ik weet niet hoe vaak of ik alsjeblieft volgende week zondag naar de kerk wilde komen om te kijken. Ze was echt zo lief (zoals eigenlijk iedereen hier). Helaas kan ik alleen niet gaan zondag omdat we dan een tripje gaan doen. Daarna kon Yookie gaan dansen met de ouderen. Gogo wilde ook graag zang horen, dus we konden mooi even genieten van een paar liedjes! Ze zingen zo mooi! Na het dansen en zingen zijn we met alle kinderen van 12 jaar en jonger bij ons gaan zwemmen. De hitte was echt haast niet uit te houden, dus eigenlijk wilde iedereen mee zwemmen. Maar dat zijn echt teveel kinderen voor zo'n klein zwembadje! Dus het was best zielig voor iedereen die buiten de boot viel. Maar het was zo geweldig! De meesten kunnen niet zwemmen, dus je hebt vrijwel continu 3, 4 of 5 kinderen aan je hangen. Sommigen zijn ook heel erg bang voor het water, dus die moet je echt helpen. Als ze je dan eenmaal helemaal vertrouwen is dat zo leuk! We hebben ze drinken en eten gegeven en we belden Vincent om te vragen of hij iets eerder wilde komen zodat hij ook nog even kon zwemmen. De kinderen werden toen helemaal gek! Toen ze allemaal in de bus zaten waren ze zo blij en dankbaar, echt heel leuk!
 
Maandag (nog steeds mooi weer gelukkig) hebben we eerst een lang gesprek met Pamela gehad. We hebben alle plannen die we hadden voor de kinderen besproken, en ze vond alles leuk en goed. Wat we allemaal gaan doen horen jullie wel als we het gedaan hebben. Ze vroeg ons daarna of we met haar mee naar een primary school wilden. Er waren twee nieuwe kinderen op Agape die voorheen naar een black school gingen en nu naar een andere school moeten nu ze op Agape zijn. Een Indian school, dat is veel beter dan een black school (een white school is het beste). Het jongetje is 9 maar spreekt geen/nauwelijks Engels. Hij is één van de kinderen die besmet is met HIV, hij krijgt daar tabletjes voor. Zijn zus is gelukkig niet HIV positief. Er zijn ook nog drie andere kinderen waarvan de ouders pas zijn overleden, maar voor hun is helaas nog geen plek op Agape. Nu staan ze er dus helemaal alleen voor, en Pamela wilt graag regelen dat zij ook naar een Indian school kunnen. Wij gingen dus mee om met de directeur te praten. Dit was een Indische man, en echt onwijs vriendelijk. De school was erg klein, ze hadden ik denk maar 7 klassen, en in elke klas zo’n 45 kinderen. Toch heeft hij kunnen regelen dat iedereen naar school kan. Alleen de twee oudere moeten naar een highschool, maar die zit vooralsnog vol. Deze primary school staat altijd voor Agape klaar vertelde Pamela ons, ook al hebben ze eigenlijk geen plek en totaal geen geld. Ze worden door niemand gesteund, ook niet door de regering. En dat is echt heel triest, want het is echt te klein. We kregen nog een rondleiding van één van de leraren. Zo fantastisch,  ik heb bij elke klas foto’s gemaakt. De kinderen gingen allemaal zwaaien en poseren. Ze vinden het zo leuk als je langs komt om te kijken! Daarna zijn we naar een plaats gereden om de beveiliging voor de ramen op Agape te regelen. We schrokken wel wat van de kosten, maar iedereen is ons hiervoor zo dankbaar; één van de kinderen zei dat ze er nu al naar uit keek om straks met een raam open te slapen zonder zich onveilig te voelen. Dus dat we voor de beveiliging moeten en gaan zorgen staat nu in ieder geval vast. Terug op Agape hadden we voor het eerst library en homeworkclass. Het was een beetje chaotisch en lang niet iedereen was aanwezig (ze houden hier nogal van spijbelen). Het nieuwe jongetje had nog geen huiswerk omdat hij dus nog niet naar school ging, dus ik heb met hem wat oefeningetjes gedaan. Maar hij kan echt geen Engels, echt heel zielig (zijn leeftijdsgenootjes allemaal wel namelijk, hij valt overal een beetje buiten). Na de homeworkclass zijn we met alle schoolgaande Agape kinderen naar KFC gegaan (een soort Mac Donalds voor de mensen die het niet kennen). Iedereen was dol enthousiast! Het was even chaotisch totdat iedereen zijn eten had, maar ze waren allemaal zo ontzettend dankbaar. Er zijn meer vrijwilligers die dit uitstapje met ze maken, maar blijkbaar krijgen ze nooit een ijsje. Want toen wij ze een ijsje gaven zij één meisje: ‘Thank you so much, this is so much more than we expected with the icecream’. Toen er vervolgens 44 kinderen in de bus zaten (waar eigenlijk maar 22 in mogen) en ik vroeg hoe ze het gevonden hadden, schreeuwden ze allemaal tegelijk dat ze het geweldig vonden! Zo leuk :).
Vandaag is het dinsdag, en vanavond gaan we met alle jongens naar een voetbalwedstrijd! Jawel, in het nieuwe stadion in Durban! De jongens werden echt gek toen we het ze vertelde. Gister bij KFC vertelde ik het een jongen die het blijkbaar nog niet wist (hij had gespijbeld van school en had het dus nog niet meegekregen), en hij begon me meteen te knuffelen. We gaan eerst bij ons thuis hotdogs eten en dan rijdt Vincent ons naar het stadion. We nemen Vincent ook mee, en de security guys van Agape ook. Die krijgen namelijk nooit iets (en dit zijn eigenlijk gewoon straatkinderen die Pamela van de straat heeft gehaald), dus dat is wel heel leuk voor ze. Yookie is nu voor ons kaartjes halen met de taxi, omdat we het anders allemaal niet gingen redden echt super lief. We hebben net een tripje geboekt. We zijn door Yookie en zijn vrouw uitgenodigd om met ze mee te gaan naar Kaapstad de 19e! Ik kan het nu niet allemaal vertellen want ik moet van internet, maar dat komt nog wel. We gaan in ieder geval met de auto heen, en Annelie en ik vliegen terug zodat we nog drie dagen Agape hebben. We gaan sowieso bungeejumpen (hoogste van de wereld :D) en op struisvogels rijden. De rest gaat Yookie nog allemaal vertellen. Weer een super vet (prive) tripje dus!
 
Ik zal bij dit bericht meteen wat foto’s erop zetten. Lieve Kitty ik ben je zoooooo dankbaar voor je fototoestel! Hij maakt echt zulke mooie foto’s!! Ik kan ze alleen niet op mijn weblog zetten omdat ze te groot zijn, maar ze komen allemaal op mijn hyves als ik terug ben. De foto’s die je nu ziet zijn gemaakt door Floor, Lin en Kate.
 
Oke dit was echt een enorm lang verhaal, en ik heb nog niet eens alles verteld. Morgen hebben we vrijwilligersdag met Be More, dan gaan we langs alle projecten, dus daar zal ik de volgende keer over vertellen.
 
Liefs van hier!!