Laatste berichtje vanuit Zuid-Afrika!

Hee iedereen, ben ik weer!
 
Ik heb heel veel leuke dingen te vertellen, maar ook minder leuke dingen. Ik zal beginnen waar ik gebleven was!
 
Ik had jullie verteld van dat meisje dat die ontzettend grote, vieze worm had uitgespuugd. Die avond waren we allemaal super bang dat we zelf ook wormen hadden, aangezien er nogal wat ontbreekt aan hygiëne op Agape en de kinderen regelmatig de handjes in onze monden steken. De volgende ochtend 06:00 werd ik ziek wakker. Ik had super buikpijn en was weer ontzettend misselijk. Ik moest een aantal keer overgeven en elke keer dacht ik dat er een worm mee kwam! Het was echt afschuwelijk, ik ben blij dat Annelie naast me zat om me gerust te stellen. Volgens mij had ik er over gedroomd en werd ik zo bang wakker dat ik gewoon moest spugen. Het was zo vreemd! Maar goed, ik wilde niet nog een dag verspillen in bed dus ik ben met de rest mee gegaan naar Agape. Daar verzamelden we een aantal kinderen om ze vervolgens mee te nemen naar de animalfarm, oftewel de kinderboerderij. Het was wel sneu, Sindy koos ze namelijk uit en de helft moest dus blijven anders waren er teveel kinderen. Er gingen ook een aantal ouderen mee (die waren niet naar school) en Vincent trouwens ook. De animalfarm was echt super leuk! De kleintjes waren echt super enthousiast. Ze hebben zelfs een ritje kunnen maken op een pony en we hebben ze nog getrakteerd op een ijsje. Na de animalfarm hebben we de hele dag een beetje op Agape gehangen, voornamelijk in de crèche eigenlijk (daar krijg je echt nooit genoeg van). ’s Avonds zou de show van Yookie zijn. We hoefden  niet meer te helpen ‘achter de schermen’, want er zou bijna niemand komen en we hadden nergens schmink gevonden dus veel voor ons was er niet te doen. Dus we konden tegen de middag kijken naar alle voorbereidingen. Plotseling renden alle kinderen tegelijk naar buiten; we hadden geen idee wat er aan de hand was. Toen ze na tien minuten nog niet terug waren, gingen we ook maar naar buiten. Toen zagen we het: pal voor Agape was er een fietser aangereden (en er zijn hier al zo weinig fietsers, vrijwel geen eigenlijk). Hij lag werkelijk waar te creperen op de grond. Zijn arm en been lagen open en zijn been lag ook nog eens uit de kom en was (bleek later) ook gebroken. Het was vreselijk om te zien, maar toch zijn we een uur blijven staan om te kijken. Er was meteen een dokter ter plaatse, maar de politie arriveerde pas na een half uur (lees: een mannetje die zichzelf veel te belangrijk vond en die zelf volgens mij geen idee had wat hij daar deed) en de ambulance pas na drie kwartier. Nou ja ambulance, een klein personenautootje. Dat ging dus niet werken dus er werd een grote ambulance gebeld. Na meer dan een uur op de straat te hebben gelegen (het kan niet anders dat de jongen onderkoeld was of iets dergelijks) zagen we een ‘normale’ ambulance. Het duurde nog veel langer voordat de jongen eindelijk werd meegenomen (hij kreeg een infuus en weet ik wat nog meer). Ik weet nu in ieder geval dat je hier echt niet aangereden moet worden want dan ben je pas echt ver van huis! We gingen weer naar binnen want de show ging beginnen. Er was niet zoveel publiek, het flyeren was een flop geweest. Er waren met name wat aunties, kinderen en een aantal ouders (een aantal kinderen hebben nog een moeder of een vader). De show was verder een succes! We hebben nog wat geld gedoneerd en toen was de dag alweer voorbij.
 
Vrijdagochtend maakten we ons klaar voor Kaapstad. We vertrokken met onze spullen naar de taxi om vervolgens naar Durban te reizen om daar de huurauto op te halen. We gingen weer met een ‘zwarte taxi’. Je moet nagaan dat je voor zo’n taxi 14 rand (= 1,40 euro) betaald, terwijl je voor een ‘ veilige taxi’ 250 rand (=25 euro) kwijt bent voor een enkeltje Durban. Toen we eindelijk in de auto zaten kon de reis beginnen. Naar Kaapstad is het zo’n 20 uur rijden, maar we zouden onderweg wel af en toe stoppen. Onderweg zagen we weer een ernstig ongeluk: een frontale botsing (dat gebeurt hier dagelijks ik weet niet hoe vaak). De man die we in de auto zagen zitten zag er niet echt meer levend uit. We reden verder en pas na 20 minuten kwamen we een ambulance tegen die onderweg was naar het ongeluk. Good luck sir. We reden zo’n 12 uur en toen kwamen we aan in Port Elisabeth. Daar sliepen we bij vrienden van Yookie en hadden we de volgende morgen ontbijt. Het waren echt ontzettende vriendelijke mensen! Die ochtend reden we aan naar Kaapstad, maar hadden we eerst nog een kleine safari. We waren iets te vroeg, maar gelukkig gingen ze eerder voor ons open (hier doen ze echt alles voor je, in Nederland zou zoiets echt niet kunnen). Het was niks vergeleken bij Hluhluwe, maar we zagen nu wel een mannetjes leeuw en kleine leeuwtjes en tijgertjes (helaas zaten ze wel in een kooi). Na de safari gingen we zigzaggen: een uur lang gingen we van kabelbaan naar kabelbaan, dat was echt heel vet! Over het water en door de natuur, echt cool. Toen we weg wilden rijden was de accu leeg, Yookie had de lampen aan gelaten. Maar met wat hulp van de jongens daar konden we snel weer weg (ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe behulpzaam iedereen hier is). We stopten nog even in Jeffreysbay, een super mooie plaats waar van over de hele wereld de beste surfers komen om daar te surfen. Daar zat ook de Billabong factory (een heel bekend surfmerk). Yookie had daar ergens een vriend zitten dus die hebben we toen ontmoet. En toen was het tijd voor…. de BUNGEEJUMP! Woooow, mega vet! Het was gewoon de hoogste brug van de wereld waar je van af moest springen. Ik kon gewoon niet meer wachten. En geloof het of niet, Annelie ging met me mee! Dus daar gingen we dan. Dit was echt het gaafste wat ik ooit gedaan heb! In slechts 4 seconden bereikte je een snelheid van 120 km/uur. En vervolgens hing je een tijd beneden. Het duurde wel een eeuwigheid voordat er iemand kwam om je te halen! Het leek net of je voeten wegslipte (Annelie vond dat ook). Maar het was echt super vet en ik wilde eigenlijk meteen nog een keer springen maar het was en te duur en we moesten snel door. Het bungjeejumpen had meer tijd gekost dan verwacht, en nu zouden we niet meer op tijd zijn voor het struisvogel rijden. Yookie had nog gebeld om te vragen of ze langer voor ons wilden open blijven (en dat wilden ze natuurlijk wel doen), maar zelfs toen haalden we het niet, echt jammer. We reden door naar Kaapstad. Onderweg zijn we nog gestopt voor een pizza en we hebben nog ergens wat gedronken bij vrienden van Yookie. Weer super leuke mensen (al zijn vrienden zijn trouwens ontzettend gelovig, hij kent ze allemaal via de kerk of viavia). We kwamen veel te laat aan in Kaapstad; de vriend van Yookie waar wij zouden slapen die lag al in bed en Yookie wist niet meer precies waar hij woonde. We gingen op zoek naar een backpackerslodge, maar alles zat vol of zag eruit als een stripclub. En Yookie, zo gelovig als hij is, wilde echt niet dat wij met jongens op 1 kamer zouden slapen. Uiteindelijk kwamen we terecht in een formule 1 hotel, misschien wel bekend bij jullie.
 
De volgende morgen/middag (Yookie was weer eens te laat) werden we opgepikt. Het verkeer was echt niet normaal, en het was ook niet anders te verwachten dat we tegen een andere auto botsten. We schrokken ons rot, al helemaal omdat de auto op de naam van Annelie stond (zij was de enige met een rijbewijs en creditcard tegelijk, Yookie stond geregistreerd als tweede chauffeur). We waren zo ontzettend kwaad op Yookie omdat hij niet beter had uitgekeken! Yookie, zijn vrouw Sarah, zijn dochtertje van 8 wk en de zus van Sarah, Lydia, sliepen bij vrienden van Yookie en daar gingen we naar toe. Die dag hebben we eigenlijk vooral verspild aan van alles regelen vanwege de botsing, de auto had best wel wat schade (en het gaat ons flink wat geld kosten, wij vonden en vinden nog steeds dat Yookie moet betalen maar hij denkt daar anders over en zegt geen geld te hebben). Aan het einde van de middag zijn we met iedereen (inclusief de vrienden van Yookie en hun vier kinderen) een rondje Kaapstad gaan rijden om niet de hele dag te verdoen aan niks. ’s Avonds hebben we Capetown at night gezien (het nieuwe stadion is echt prachtig) en daarna reden we naar Longstreet (letterlijk een enorm lange straat) voor een Afrikaans biertje (de eerste in drie weken :D). Echt grappig, ik vroeg om een Afrikaans[/i] biertje en de barjongen wilde me een Amstel geven. Toen ik vertelde dat dat een Nederlands biertje was, kon hij serieus zijn oren niet geloven en hij ging het googelen! Heel veel was er trouwens Nederlands; ontzettend veel straten hadden Nederlandse namen maar dat komt natuurlijk door de geschiedenis. We mochten de laatste twee nachten slapen bij de vrienden van Yookie. Er was niet veel ruimte voor ons, maar het paste precies! De man des huizes was ook de man die een film gaat maken over het leven van Yookie. De film komt binnen nu en drie jaar wereldwijd uit, maar het wordt een Christelijke film (die mensen hier zijn allemaal zo ontzettend gelovig echt niet normaal) dus ik ben benieuwd hoe bekend het gaat worden onder de ‘niet gelovigen’. Maar Yookie moest daar nog de laatste interviews voor afleggen.
 
Maandag ‘early morning’ (Yookies woorden) stonden we op. We waren helaas te laat voor de zonsopgang (het is en blijft Afrika, hoeveel tijd ik al verspild heb aan wachten daar word je akelig van), maar wat we gingen doen was wel ontzettend gaaf: we gingen de Tafelberg beklimmen! Voor diegene die niet weten wat dit is: dit is HET hart van Kaapstad, a must see voor elke toerist! Het zou ons vier uur kosten om naar de top te komen en weer terug. Het weer stond alleen niet echt aan onze kant. Het waaide zo hard op de berg dat de kabelbaan niet eens werkte. Er was ook helemaal niemand. Er hing zo’n grote wolk om de berg dat we bijna niks zagen, maar dat had juist wel wat (zagen we tenminste niet hoe hoog we waren en hoe lang we nog moesten haha). We klommen de berg op (oh man dat was echt mega zwaar, steen voor steen kwamen we beetje bij beetje omhoog) en we kwamen een aantal mensen tegen die weer terug gingen: er was teveel wind en het was te gevaarlijk om verder te gaan. Ik was echt super bang dat ik van de berg afgeblazen zou worden (er sterven jaarlijks toeristen omdat ze de berg beklimmen terwijl het weer het eigenlijk niet toelaat), dus ik wilde terug en Annelie eigenlijk ook. Maar Lydia en Floor waren vastberaden de top de bereiken en stiekem leek me dat ook wel weer vet dus we gingen verder. Een uur later waren we  OP DE TOP! Echt zo gaaf! Ze zeiden dat het uitzicht slecht zou zijn, maar we zagen genoeg! Het was echt prachtig! Het was een lange, zware tocht, maar we werden zeker beloond! Toen moesten we nog twee uur terug. Gelukkig verdwenen de wolken en kwam de zon, en de terugweg was ook niet meer zo erg. De kabelbaan begon te werken, en nu kwamen de toeristen. Wij klommen trots naar beneden en vonden dat we het maar goed gedaan hadden met dergelijke weersomstandigheden (al was het niet heel verstandig want we waren helemaal alleen zonder gids of iets, sorry papa en mama). Super grappig trouwens, er werd ons gezegd dat het freezing cold [/i]zou zijn boven op de berg; het zou aanvoelen als ijs op onze huid. Nou ze weten dus echt niet wat vriezen is, want het was prima te doen met een kort broekje en een topje (al was de wind wel een beetje koud). Yookie kwam ons ophalen en dropte ons op het strand Camps Bay (hij was nog niet klaar met het interview). Het was echt bloedheet, maar het water was werkelijk ijskoud, het deed gewoon zeer aan je lichaam (dat voelde pas aan als ijs). We hebben heerlijk gerust in de zon, en aan het einde van de middag kwam Yookie met Sarah en Emily en toen reden we naar zijn ‘ spiritual mother’  waar ze zouden eten (wat dat precies is weet ik nog steeds niet, maar ze was als een soort moeder voor hem). Onderweg gingen we nog langs een township. Normaal gesproken moet je daarvoor betalen, maar met Yookie konden we gewoon binnen rijden (handig zo’n gids als vriend). Het was echt een super grote township waar de huisjes heel erg verschillend waren; van ‘het gaat nog wel’ tot ‘hier kan je echt niet in leven’. We reden door het ‘winkelcentrum’; het waren een paar containers waar wat dingen verkocht werden. We stopten bij een kraampje waar allerlei vieze dingen lagen. Ik stapte uit en vroeg wat het was. Er lagen koeienmagen, een koeienlever en koeienharten. Met de handen leegden ze de magen, echt zo smerig! Ik mocht er gelukkig foto’s van maakten, al snapten ze niet wat ik er mee moest. We reden verder de township in, waar het eigenlijk steeds slechter werd. Annelie en ik hadden een beetje het idee dat we op Okie Dokie beland waren; alle hutjes waren van hout en vielen nog net niet uit elkaar (sommigen wel trouwens). Maar iedereen was zo ontzettend vriendelijk. Ze zeiden ons allemaal gedag en zwaaiden naar ons. De kinderen wilden allemaal maar al te graag poseren voor de foto. Het was echt ontzettend interessant om te zien! We hebben ook nog een vrouw ontmoet die Yookie nog kende van vroeger. Zij zorgt daar voor heel veel kinderen, haar huis (nouja hutje eigenlijk) was een soort creche. Ik mocht binnen kijken en foto’s maken. Daarna gingen we eten bij Rica, die soort moeder van Yookie. Ze werkte voor de regering en was volgens mij niet zo arm als de andere vrienden van hem. Ook zij was (weer) super vriendelijk (alle vrienden van Yookie zijn zo gastvrij en aardig) en de maaltijd die ze voor ons had voorbereid was heerlijk! We hadden gewoon Nederlandse gehaktballen, echt fantastisch. Na het eten waren we de volgende dag aan het voorbereiden en Rica hielp ons daarbij want zij kende een gids. We wilden of gaan zwemmen met de haaien of gaan skydiven, maar het weer zou niet super worden de volgende dag dus het was allebei nog onzeker of het door zou gaan. We kozen voor het skydiven (dat vind ik nog veel vetter dan bungeejumpen) en nu was het dus maar (letterlijk)  bidden voor goed weer (hoe vaak er hier gebid wordt is niet meer op twee handen te tellen). De terugweg naar onze ‘accomodatie’ was echt een ramp; Yookie viel gewoon in slaap achter het stuur en we hadden het niet meer. Maar gelukkig kwamen we veilig aan (statistisch gezien was de kans natuurlijk wel erg klein dat er nog iets zou gebeuren ;) ).
 
Dinsdagmorgen, onze laatste dag in Kaapstad. We pakten de ‘ hop on hop off’ bus om zo een beetje van de stad te zien. Je tourt dan door Kaapstad en wanneer je wilt spring je uit de bus, om zo weer de volgende bus de kunnen pakken. Het was echt heel leuk! We hebben veel gezien en geleerd, echt interessant om wat van de geschiedenis van Kaapstad te weten te komen aangezien Nederland er toch een grote rol in gespeeld heeft! Heel veel mensen die we hebben ontmoet hebben dan ook een Nederlandse achternaam, echt grappig. Na de hele ochtend bezig te zijn geweest (en van alles te hebben gekocht) werden we door Yookie en Sarah opgepikt en toen hebben ze mij en Annelie naar het vliegveld gebracht. Floor zou verder met de auto rijden (lang verhaal, maar het komt er op neer dat wij wilden vliegen zodat we eerder op Agape waren aangezien wij alweer bijna gaan). Thuis aangekomen hoorden we dat Vincent, onze chauffeur, weg was. Of hij nou ontslagen is of ontslag heeft genomen weet niemand, maar we gaan hem daar nog wel even over bellen. Een beetje raar verhaal. Maar nu is er dus een nieuwe chauffeur. Hij kwam ons vanochtend ophalen en hij lijkt me ook super aardig!
 
Het is nu woensdag, overmorgen vliegen we alweer naar huis (helaas)! Toen we vanochtend arriveerden stonden alle creche kinderen ons op te wachten en toen we de bus uitkwamen kwamen ze allemaal op ons afgerend. Ik kreeg knuffels, kusjes en ik moest iedereen optillen. Volgens mij waren we gemist, want zo’n onthaal hadden we nog nooit gehad! We hebben weer wat met de kinderen gespeeld, wat ik echt gemist had. We zijn nu in het winkelcentrum en we hebben net een aantal spullen voor in de keuken gekocht. Ze wassen daar namelijk af zonder afwasmiddel (soms hebben ze een blokje handzeep), met een vies oud sponsje en ze drogen altijd met dezelfde natte, vieze theedoek af. We hebben dus een hoop theedoeken, vaatdoeken, sponsjes, afwasmiddel en nog wat spullen gekocht. Oja ook nog wat kleine lepels en bekers, want waar die steeds blijven is ook een raadsel. We zijn momenteel ook bezig met het regelen van nieuwe matrassen. Elke middag als de kleintjes gaan slapen, liggen ze met z’n allen op hele oude, vieze matrassen (waarop ik weet niet hoe vaak al is geplast en gepoept). Dat gaat een hoop geld kosten maar we delen alles want de andere vrijwilligers hebben ook nog sponsorgeld!
 
Morgenmiddag hebben we een afscheidsfeestje en tevens is dat het moment om de verjaardagen te vieren van iedereen die in de maand februari jarig is geweest (zo doen ze dat hier). We krijgen voor elk kind 100 rand (= 10 euro) om een kadootje te kopen, en daarnaast halen we nog taart en slingers en dat soort dingen. We moeten ook nog een talenten show regelen, want we gaan morgen een telefoon weggeven aan de winnaar (Kate wil haar telefoon achterlaten hier, maar die kun je niet zomeer geven). Vanavond gaan we Zulu bier maken zodat we morgen een biertje op ons afscheid kunnen drinken (we hebben poeder gekocht dat moeten we mengen met water en 24 uur laten staan ofzoiets, het is ontzettend sterk en alleen de mannen drinken dat hier dus ben benieuwd). Vrijdag is onze laatste dag! Ik plaats nu geen foto’s, dat kost me teveel werk. Maar als ik terug ben komt alles op mijn hyves te staan!
 
Voor nu wens ik iedereen een fijne week en alvast een fijn weekend, ik zal nog een laatste berichtje plaatsen als ik thuis ben!
 
Heel veel liefs, Robin