Weer terug in het vieze, koude Nederland

Ik ben weer thuis! (snik)

Annelie en ik stapten het vliegtuig uit vanochtend en we merkten meteen dat we niet meer gewend waren aan dit vreselijke vieze, koude weer. We snakten beiden naar handschoenen en een muts! Een beetje zoals de kinderen op Agape (bij 25 graden kwamen de wollen mutsen en dikke jassen al tevoorschijn). De reis is op zich prima verlopen; ik heb veel geslapen en Annelie heeft vooral veel films gekeken. Het thuiskomen was wel echt even wennen.

Ik zal nog even wat vertellen over onze laatste daagjes op Agape en dan zal ik eindigen met een kort overzichtje van wat we nu eigenlijk allemaal
gedaan hebben met het sponsorgeld. 

De donderdagochtend begon met een gesprek met Tamara, onze regiocoördinater (van BeMore) die we eigenlijk toen pas voor het eerst zagen omdat zij drie weken in Nederland was geweest. Op Agape was het weer tijd voor de crèche (oh wat ga ik dat missen, al die kinderen om je heen/boven op je). Annelie en ik begonnen het nu toch wel te voelen; het afscheid kwam nu wel heel dichtbij. Spa zat ineens helemaal onder de plekjes, het leek wel op ringworm. Ik heb het de aunties laten zien en ik hoop dat ze er iets mee doen aangezien dit best besmettelijk is. In de middag zijn we naar Hillcrest geweest, een iets groter winkelcentrum dan Waterfall. Daar zijn we dik twee uur bezig geweest met het kopen van verjaardagskadootjes voor maar liefst zes kinderen (en dat is echt niet gemakkelijk als je niet weet voor wie je iets koopt, super handig) en prijsjes voor de talentenshow. Terug op Agape begonnen we met de voorbereidingen van de avond. Toen de stoelen allemaal op z'n plaats stonden, de taart gesneden was en de kadootjes ingepakt, konden webeginnen. Lucia (net 14 geworden) was niet meer te houden, ze moest en zou weten wat we voor haar gekocht hadden, maar wij hielden stellig onze mond. We plaatsten vijf van de zes jarigen (eentje woont sinds kort niet meer op Agape, maar daar hebben we dus nog wel een kado voor gekocht) voor de grote groep met kinderen en één voor één zongen we 'happy birthday' voor ze en gaven we ze hen de kadootjes. Tot mijn grote verbazing begonnen alle kinderen uit zichzelf  'lang zullen ze leven' te zingen. Ik denk dat ze dat van andere vrijwilligers geleerd hebben, het klonk in ieder geval fantastisch! Het was sowieso super om te zien. Iedereen zong zo enthousiast mee (veel meer als hier in Nederland normaal gesproken het geval is) en bij het uitpakken van de kado's begon iedereen letterlijk te gillen en te joelen. Volgens mij waren ze allemaal erg blij met de kado's die we voor ze hadden gekocht! Iedereen kreeg een stukje taart en toen was het tijd voor de talentenshow. We hadden niet gedacht dat iedereen zo z'n best zou doen! Lucia wilde graag presenteren en Elvis, de handyman, was de jury. Pretty begon met het voorlezen van een zelfgeschreven gedicht (wow!!). Daarna zagen we de ene dans na de andere, echt fantastisch. Je zou het eigenlijk moeten zien, want het is niet te beschrijven in woorden. De dans die ze daar doen, zie je echt niet hier in Nederland. Gelukkig hebben we het op film staan voor diegene die het willen zien! Uiteraard werd er ook (heel mooi) gezongen en er werd nog flink wat gehiphopt door de jongens. Echt ontzettend goed ook, twee jongens hielden zelfs een dance battle. Zo gaaf, één jongen zou serieus zo mee kunnen doen met So You Think You Can Dance (dat wil hij ook, hij is alleen nog vier jaar te jong). Er werd zelfs nog twee keer geacteerd (en nog goed ook). De kinderen hadden écht hun best gedaan om iets leuks neer te zetten, waarvoor wij ze erg dankbaar waren! Drie uur later was het tijd voor de uitslag. Elvis had de kinderen punten gegeven, en we gingen even overleggen. We hadden drie groepen: 6-8 jaar, 9-12 jaar en 13 jaar en ouder. In elke groep was er een eerste en een tweede prijs. De hoofdprijs was toch wel de eerste prijs in de hoogste leeftijdscategorie: de telefoon van Kate. Vooral Sequele met de Michael Jackson act was erg gebrand om 'm te winnen, maar hij kreeg de tweede prijs. De eerste prijs ging naar Pretty met o.a. het gedicht (ze heeft wel vijf keer opgetreden in totaal). Na het uitdelen van alle prijzen (de gelukkigen waren allemaal zo verrast hun naam te horen, de rest van de kinderen gilden en schreeuwden het uit voor ze, echt super leuk), namen we van iedereen afscheid (ook al hadden we nog een dag). Een aantal kinderen wilden met ons op de foto, en één meisje had een heel lief briefje voor ons geschreven.

Op vrijdagochtend is het normaal gesproken de bedoeling dat de kleintjes bij het volunteerhuis komen zwemmen. Het weer stond echter niet aan onze kant (het regende gewoon!!), dus we dachten laten we de kinderen meenemen voor een lekker warm bad. Dus daar gingen we dan met 11 hummeltjes in de bus, geen idee waar ze heen gebracht werden. Thuis zette ik muziek op en meteen begonnen er een aantal te dansen. En deze kinderen zijn 1,5-4 jaar oud, zie je het al voor je. Zo schattig! We hadden twee baden tot onze beschikking, en we deden drie tot vier kinderen tegelijk in bad. Een aantal voelden zich als een vis in het water (waaronder mini natuurlijk), maar twee jongetjes hadden volgens mij nog nooit eerder in bad gezeten. Ze zetten het dan ook op een krijsen, totdat we ze in het water 'forceerde', en ze tot de conclusie kwamen dat het toch eigenlijk best wel mee viel. Een uur later renden er allemaal naakte donkere kindjes door onze huiskamer, so sweet! Terug op Agape hebben we niet veel tijd meer gehad, dus het was nog even snel afscheid nemen van iedereen die we op dat moment zagen. Ik heb niet gehuild, maar het scheelde niet veel! Heel veel daycare kinderen waren helaas al weg, wat het misschien juist ook weer wat gemakkelijker voor ons maakte. Ik gaf de overgebleven kinderen een dikke knuffel en 1000 kusjes, gaf de aunties die er waren ook een big hug en bedankte Pamela (en zij ons), en toen was het toch echt tijd om te gaan. Thuis was het nog even snel de laatste dingetjes inpakken, afscheid nemen van Floor en Lin (die we gelukkig nog heel vaak gaan zien, we hebben zoveel plannen haha) en natuurlijk ook van Kate en onze andere huisgenoten. De huiskamer zat ondertussen vol met meisjes trouwens, want die avond zou er een 'sleepover' zijn (wel jammer dat wij dat nu moesten missen).

Het is echt raar om weer terug te zijn! Aan de ene kant vind ik het super leuk om iedereen weer te zien en om weer te gaan studeren (kan je het voorstellen), maar aan de andere kant had ik het daar ook nog PRIMA uitgehouden voor, laten we zeggen, nog een paar maandjes. Ik mis de kinderen gewoon nu al, ik zou er zo graag nog een paar willen vasthouden. Gelukkig heb ik ontzettend veel filmpjes en foto's, die ik denk ik nog heeel vaak ga terug kijken! En natuurlijk de WK commercial die ons straks zal herinneren aan de geweldige kinderen op Agape. Het was een ontzettende gave ervaring, en we hebben duidelijk goed en dankbaar werk verricht. Het was een tijd die ik altijd zal blijven herrineren! En niet te vergeten was het echt geweldig om dit allemaal samen met Annelie mee te maken, ze is echt een schat en ik kan niet wachten om met haar een jaar naar Amerika te gaan (jaja, het is nu tijd om onze volgende trip voor te bereiden). 

Nog even speciaal voor onze sponsoren. Ik wil jullie bij deze ontzettend bedanken voor jullie financiële bijdrage! Ik hoop dat jullie middels mijn verhalen een beetje een idee hebben gekregen van wat wij daar nu eigenlijk allemaal gedaan hebben. Ik kan jullie in ieder geval verzekeren dat jullie geld heel goed besteed is! Hier nog even een lijstje met puntgewijs samengevat wat we allemaal gedaan hebben.

- KFC met 40 kinderen (menu + ijsje)
- Stadion met de jongens (eten + tickets + drinken tijdens de
  wedstrijd)
- Aantal keren gezwommen met de kinderen (eten + drinken)
- Security (voor alle ramen, een stuk of 20, beveiliging in de vorm van tralies)
- Helpen met voorbereidingen van de show van Yookie (beltegoed
  om mensen te bellen + uitprinten van de flyers + donatie)
- Keukenspullen (afwasmiddel + vaatdoeken + theedoeken +
  lepels + sponsjes + bekers + lepels + nog wat dingen)
- Matrassen (de oude worden nu gecoverd met een
  waterwerend laagje)
- BBQ voor alle stafleden
- Animalfarm
- Verjaardagsfeestje
- Prijzen voor de talentenshow
- Cooking group op donderdag (groepje kinderen die zelf 
   boodschappen moeten doen van het geld dat ze van ons krijgen
   en koken)
- Alle keren vervoer (taxi of benzine voor de Agape bus) voor de
   kinderen

Tenslotte zijn we samen met de andere vrijwilligers en Tamara  bezig om een plan op te zetten om een klaslokaal te bouwen voor het schooltje waar ik het eerder over heb gehad.

Alles wat we hebben gedaan met het sponsorgeld, was in overleg met Pamela (de manager). Zij vertelde wat ze op Agape nodig hadden en wat wij voor ze konden betekenen. Jullie zullen je misschien afvragen waarom we niet meer spullen voor ze hebben gekocht, zoals speeltjes of kleren. Nou het is namelijk zo dat vrijwilligers vaak dingen aanschaffen die of niet nodig zijn, of mee naar huis worden genomen door bijvoorbeeld de aunties. Zo gaat dat nu eenmaal daar, dus hier moet je wel rekening mee houden. Speeltjes in de crèche worden bovendien gepakt door de ouderen. Ik ben daarom blij dat we zoveel leuke dingen met de kinderen hebben gedaan, want die herinneringen pakt niemand ze meer af!

NOGMAALS ONTZETTEND BEDANKT!

Annelie en ik hebben echt een super tijd gehad. Iedereen ook bedankt voor al jullie lieve reacties, super dat jullie de tijd hebben genomen om mijn veel te lange en gedetailleerde verhalen te lezen! Deed ik het toch niet voor niks ;)!

Heel veel liefs, Robin