Robin Smit

Weer terug in het vieze, koude Nederland

Sat, 27 Feb 10 20:33:11 +0100

Ik ben weer thuis! (snik)

Annelie en ik stapten het vliegtuig uit vanochtend en we merkten meteen dat we niet meer gewend waren aan dit vreselijke vieze, koude weer. We snakten beiden naar handschoenen en een muts! Een beetje zoals de kinderen op Agape (bij 25 graden kwamen de wollen mutsen en dikke jassen al tevoorschijn). De reis is op zich prima verlopen; ik heb veel geslapen en Annelie heeft vooral veel films gekeken. Het thuiskomen was wel echt even wennen.

Ik zal nog even wat vertellen over onze laatste daagjes op Agape en dan zal ik eindigen met een kort overzichtje van wat we nu eigenlijk allemaal
gedaan hebben met het sponsorgeld.

De donderdagochtend begon met een gesprek met Tamara, onze regiocoördinater (van BeMore) die we eigenlijk toen pas voor het eerst zagen omdat zij drie weken in Nederland was geweest. Op Agape was het weer tijd voor de crèche (oh wat ga ik dat missen, al die kinderen om je heen/boven op je). Annelie en ik begonnen het nu toch wel te voelen; het afscheid kwam nu wel heel dichtbij. Spa zat ineens helemaal onder de plekjes, het leek wel op ringworm. Ik heb het de aunties laten zien en ik hoop dat ze er iets mee doen aangezien dit best besmettelijk is. In de middag zijn we naar Hillcrest geweest, een iets groter winkelcentrum dan Waterfall. Daar zijn we dik twee uur bezig geweest met het kopen van verjaardagskadootjes voor maar liefst zes kinderen (en dat is echt niet gemakkelijk als je niet weet voor wie je iets koopt, super handig) en prijsjes voor de talentenshow. Terug op Agape begonnen we met de voorbereidingen van de avond. Toen de stoelen allemaal op z'n plaats stonden, de taart gesneden was en de kadootjes ingepakt, konden webeginnen. Lucia (net 14 geworden) was niet meer te houden, ze moest en zou weten wat we voor haar gekocht hadden, maar wij hielden stellig onze mond. We plaatsten vijf van de zes jarigen (eentje woont sinds kort niet meer op Agape, maar daar hebben we dus nog wel een kado voor gekocht) voor de grote groep met kinderen en één voor één zongen we 'happy birthday' voor ze en gaven we ze hen de kadootjes. Tot mijn grote verbazing begonnen alle kinderen uit zichzelf 'lang zullen ze leven' te zingen. Ik denk dat ze dat van andere vrijwilligers geleerd hebben, het klonk in ieder geval fantastisch! Het was sowieso super om te zien. Iedereen zong zo enthousiast mee (veel meer als hier in Nederland normaal gesproken het geval is) en bij het uitpakken van de kado's begon iedereen letterlijk te gillen en te joelen. Volgens mij waren ze allemaal erg blij met de kado's die we voor ze hadden gekocht! Iedereen kreeg een stukje taart en toen was het tijd voor de talentenshow. We hadden niet gedacht dat iedereen zo z'n best zou doen! Lucia wilde graag presenteren en Elvis, de handyman, was de jury. Pretty begon met het voorlezen van een zelfgeschreven gedicht (wow!!). Daarna zagen we de ene dans na de andere, echt fantastisch. Je zou het eigenlijk moeten zien, want het is niet te beschrijven in woorden. De dans die ze daar doen, zie je echt niet hier in Nederland. Gelukkig hebben we het op film staan voor diegene die het willen zien! Uiteraard werd er ook (heel mooi) gezongen en er werd nog flink wat gehiphopt door de jongens. Echt ontzettend goed ook, twee jongens hielden zelfs een dance battle. Zo gaaf, één jongen zou serieus zo mee kunnen doen met So You Think You Can Dance (dat wil hij ook, hij is alleen nog vier jaar te jong). Er werd zelfs nog twee keer geacteerd (en nog goed ook). De kinderen hadden écht hun best gedaan om iets leuks neer te zetten, waarvoor wij ze erg dankbaar waren! Drie uur later was het tijd voor de uitslag. Elvis had de kinderen punten gegeven, en we gingen even overleggen. We hadden drie groepen: 6-8 jaar, 9-12 jaar en 13 jaar en ouder. In elke groep was er een eerste en een tweede prijs. De hoofdprijs was toch wel de eerste prijs in de hoogste leeftijdscategorie: de telefoon van Kate. Vooral Sequele met de Michael Jackson act was erg gebrand om 'm te winnen, maar hij kreeg de tweede prijs. De eerste prijs ging naar Pretty met o.a. het gedicht (ze heeft wel vijf keer opgetreden in totaal). Na het uitdelen van alle prijzen (de gelukkigen waren allemaal zo verrast hun naam te horen, de rest van de kinderen gilden en schreeuwden het uit voor ze, echt super leuk), namen we van iedereen afscheid (ook al hadden we nog een dag). Een aantal kinderen wilden met ons op de foto, en één meisje had een heel lief briefje voor ons geschreven.

Op vrijdagochtend is het normaal gesproken de bedoeling dat de kleintjes bij het volunteerhuis komen zwemmen. Het weer stond echter niet aan onze kant (het regende gewoon!!), dus we dachten laten we de kinderen meenemen voor een lekker warm bad. Dus daar gingen we dan met 11 hummeltjes in de bus, geen idee waar ze heen gebracht werden. Thuis zette ik muziek op en meteen begonnen er een aantal te dansen. En deze kinderen zijn 1,5-4 jaar oud, zie je het al voor je. Zo schattig! We hadden twee baden tot onze beschikking, en we deden drie tot vier kinderen tegelijk in bad. Een aantal voelden zich als een vis in het water (waaronder mini natuurlijk), maar twee jongetjes hadden volgens mij nog nooit eerder in bad gezeten. Ze zetten het dan ook op een krijsen, totdat we ze in het water 'forceerde', en ze tot de conclusie kwamen dat het toch eigenlijk best wel mee viel. Een uur later renden er allemaal naakte donkere kindjes door onze huiskamer, so sweet! Terug op Agape hebben we niet veel tijd meer gehad, dus het was nog even snel afscheid nemen van iedereen die we op dat moment zagen. Ik heb niet gehuild, maar het scheelde niet veel! Heel veel daycare kinderen waren helaas al weg, wat het misschien juist ook weer wat gemakkelijker voor ons maakte. Ik gaf de overgebleven kinderen een dikke knuffel en 1000 kusjes, gaf de aunties die er waren ook een big hug en bedankte Pamela (en zij ons), en toen was het toch echt tijd om te gaan. Thuis was het nog even snel de laatste dingetjes inpakken, afscheid nemen van Floor en Lin (die we gelukkig nog heel vaak gaan zien, we hebben zoveel plannen haha) en natuurlijk ook van Kate en onze andere huisgenoten. De huiskamer zat ondertussen vol met meisjes trouwens, want die avond zou er een 'sleepover' zijn (wel jammer dat wij dat nu moesten missen).

Het is echt raar om weer terug te zijn! Aan de ene kant vind ik het super leuk om iedereen weer te zien en om weer te gaan studeren (kan je het voorstellen), maar aan de andere kant had ik het daar ook nog PRIMA uitgehouden voor, laten we zeggen, nog een paar maandjes. Ik mis de kinderen gewoon nu al, ik zou er zo graag nog een paar willen vasthouden. Gelukkig heb ik ontzettend veel filmpjes en foto's, die ik denk ik nog heeel vaak ga terug kijken! En natuurlijk de WK commercial die ons straks zal herinneren aan de geweldige kinderen op Agape. Het was een ontzettende gave ervaring, en we hebben duidelijk goed en dankbaar werk verricht. Het was een tijd die ik altijd zal blijven herrineren! En niet te vergeten was het echt geweldig om dit allemaal samen met Annelie mee te maken, ze is echt een schat en ik kan niet wachten om met haar een jaar naar Amerika te gaan (jaja, het is nu tijd om onze volgende trip voor te bereiden).

Nog even speciaal voor onze sponsoren. Ik wil jullie bij deze ontzettend bedanken voor jullie financiële bijdrage! Ik hoop dat jullie middels mijn verhalen een beetje een idee hebben gekregen van wat wij daar nu eigenlijk allemaal gedaan hebben. Ik kan jullie in ieder geval verzekeren dat jullie geld heel goed besteed is! Hier nog even een lijstje met puntgewijs samengevat wat we allemaal gedaan hebben.

- KFC met 40 kinderen (menu + ijsje)
- Stadion met de jongens (eten + tickets + drinken tijdens de
wedstrijd)
- Aantal keren gezwommen met de kinderen (eten + drinken)
- Security (voor alle ramen, een stuk of 20, beveiliging in de vorm van tralies)
- Helpen met voorbereidingen van de show van Yookie (beltegoed
om mensen te bellen + uitprinten van de flyers + donatie)
- Keukenspullen (afwasmiddel + vaatdoeken + theedoeken +
lepels + sponsjes + bekers + lepels + nog wat dingen)
- Matrassen (de oude worden nu gecoverd met een
waterwerend laagje)
- BBQ voor alle stafleden
- Animalfarm
- Verjaardagsfeestje
- Prijzen voor de talentenshow
- Cooking group op donderdag (groepje kinderen die zelf
   boodschappen moeten doen van het geld dat ze van ons krijgen
   en koken)
- Alle keren vervoer (taxi of benzine voor de Agape bus) voor de
   kinderen

Tenslotte zijn we samen met de andere vrijwilligers en Tamara bezig om een plan op te zetten om een klaslokaal te bouwen voor het schooltje waar ik het eerder over heb gehad.

Alles wat we hebben gedaan met het sponsorgeld, was in overleg met Pamela (de manager). Zij vertelde wat ze op Agape nodig hadden en wat wij voor ze konden betekenen. Jullie zullen je misschien afvragen waarom we niet meer spullen voor ze hebben gekocht, zoals speeltjes of kleren. Nou het is namelijk zo dat vrijwilligers vaak dingen aanschaffen die of niet nodig zijn, of mee naar huis worden genomen door bijvoorbeeld de aunties. Zo gaat dat nu eenmaal daar, dus hier moet je wel rekening mee houden. Speeltjes in de crèche worden bovendien gepakt door de ouderen. Ik ben daarom blij dat we zoveel leuke dingen met de kinderen hebben gedaan, want die herinneringen pakt niemand ze meer af!

NOGMAALS ONTZETTEND BEDANKT!

Annelie en ik hebben echt een super tijd gehad. Iedereen ook bedankt voor al jullie lieve reacties, super dat jullie de tijd hebben genomen om mijn veel te lange en gedetailleerde verhalen te lezen! Deed ik het toch niet voor niks ;)!

Heel veel liefs, Robin

Laatste berichtje vanuit Zuid-Afrika!

Wed, 24 Feb 10 14:02:24 +0100

Hee iedereen, ben ik weer!

Ik heb heel veel leuke dingen te vertellen, maar ook minder leuke dingen. Ik zal beginnen waar ik gebleven was!

Ik had jullie verteld van dat meisje dat die ontzettend grote, vieze worm had uitgespuugd. Die avond waren we allemaal super bang dat we zelf ook wormen hadden, aangezien er nogal wat ontbreekt aan hygiëne op Agape en de kinderen regelmatig de handjes in onze monden steken. De volgende ochtend 06:00 werd ik ziek wakker. Ik had super buikpijn en was weer ontzettend misselijk. Ik moest een aantal keer overgeven en elke keer dacht ik dat er een worm mee kwam! Het was echt afschuwelijk, ik ben blij dat Annelie naast me zat om me gerust te stellen. Volgens mij had ik er over gedroomd en werd ik zo bang wakker dat ik gewoon moest spugen. Het was zo vreemd! Maar goed, ik wilde niet nog een dag verspillen in bed dus ik ben met de rest mee gegaan naar Agape. Daar verzamelden we een aantal kinderen om ze vervolgens mee te nemen naar de animalfarm, oftewel de kinderboerderij. Het was wel sneu, Sindy koos ze namelijk uit en de helft moest dus blijven anders waren er teveel kinderen. Er gingen ook een aantal ouderen mee (die waren niet naar school) en Vincent trouwens ook. De animalfarm was echt super leuk! De kleintjes waren echt super enthousiast. Ze hebben zelfs een ritje kunnen maken op een pony en we hebben ze nog getrakteerd op een ijsje. Na de animalfarm hebben we de hele dag een beetje op Agape gehangen, voornamelijk in de crèche eigenlijk (daar krijg je echt nooit genoeg van). ’s Avonds zou de show van Yookie zijn. We hoefden niet meer te helpen ‘achter de schermen’, want er zou bijna niemand komen en we hadden nergens schmink gevonden dus veel voor ons was er niet te doen. Dus we konden tegen de middag kijken naar alle voorbereidingen. Plotseling renden alle kinderen tegelijk naar buiten; we hadden geen idee wat er aan de hand was. Toen ze na tien minuten nog niet terug waren, gingen we ook maar naar buiten. Toen zagen we het: pal voor Agape was er een fietser aangereden (en er zijn hier al zo weinig fietsers, vrijwel geen eigenlijk). Hij lag werkelijk waar te creperen op de grond. Zijn arm en been lagen open en zijn been lag ook nog eens uit de kom en was (bleek later) ook gebroken. Het was vreselijk om te zien, maar toch zijn we een uur blijven staan om te kijken. Er was meteen een dokter ter plaatse, maar de politie arriveerde pas na een half uur (lees: een mannetje die zichzelf veel te belangrijk vond en die zelf volgens mij geen idee had wat hij daar deed) en de ambulance pas na drie kwartier. Nou ja ambulance, een klein personenautootje. Dat ging dus niet werken dus er werd een grote ambulance gebeld. Na meer dan een uur op de straat te hebben gelegen (het kan niet anders dat de jongen onderkoeld was of iets dergelijks) zagen we een ‘normale’ ambulance. Het duurde nog veel langer voordat de jongen eindelijk werd meegenomen (hij kreeg een infuus en weet ik wat nog meer). Ik weet nu in ieder geval dat je hier echt niet aangereden moet worden want dan ben je pas echt ver van huis! We gingen weer naar binnen want de show ging beginnen. Er was niet zoveel publiek, het flyeren was een flop geweest. Er waren met name wat aunties, kinderen en een aantal ouders (een aantal kinderen hebben nog een moeder of een vader). De show was verder een succes! We hebben nog wat geld gedoneerd en toen was de dag alweer voorbij.

Vrijdagochtend maakten we ons klaar voor Kaapstad. We vertrokken met onze spullen naar de taxi om vervolgens naar Durban te reizen om daar de huurauto op te halen. We gingen weer met een ‘zwarte taxi’. Je moet nagaan dat je voor zo’n taxi 14 rand (= 1,40 euro) betaald, terwijl je voor een ‘ veilige taxi’ 250 rand (=25 euro) kwijt bent voor een enkeltje Durban. Toen we eindelijk in de auto zaten kon de reis beginnen. Naar Kaapstad is het zo’n 20 uur rijden, maar we zouden onderweg wel af en toe stoppen. Onderweg zagen we weer een ernstig ongeluk: een frontale botsing (dat gebeurt hier dagelijks ik weet niet hoe vaak). De man die we in de auto zagen zitten zag er niet echt meer levend uit. We reden verder en pas na 20 minuten kwamen we een ambulance tegen die onderweg was naar het ongeluk. Good luck sir. We reden zo’n 12 uur en toen kwamen we aan in Port Elisabeth. Daar sliepen we bij vrienden van Yookie en hadden we de volgende morgen ontbijt. Het waren echt ontzettende vriendelijke mensen! Die ochtend reden we aan naar Kaapstad, maar hadden we eerst nog een kleine safari. We waren iets te vroeg, maar gelukkig gingen ze eerder voor ons open (hier doen ze echt alles voor je, in Nederland zou zoiets echt niet kunnen). Het was niks vergeleken bij Hluhluwe, maar we zagen nu wel een mannetjes leeuw en kleine leeuwtjes en tijgertjes (helaas zaten ze wel in een kooi). Na de safari gingen we zigzaggen: een uur lang gingen we van kabelbaan naar kabelbaan, dat was echt heel vet! Over het water en door de natuur, echt cool. Toen we weg wilden rijden was de accu leeg, Yookie had de lampen aan gelaten. Maar met wat hulp van de jongens daar konden we snel weer weg (ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe behulpzaam iedereen hier is). We stopten nog even in Jeffreysbay, een super mooie plaats waar van over de hele wereld de beste surfers komen om daar te surfen. Daar zat ook de Billabong factory (een heel bekend surfmerk). Yookie had daar ergens een vriend zitten dus die hebben we toen ontmoet. En toen was het tijd voor…. de BUNGEEJUMP! Woooow, mega vet! Het was gewoon de hoogste brug van de wereld waar je van af moest springen. Ik kon gewoon niet meer wachten. En geloof het of niet, Annelie ging met me mee! Dus daar gingen we dan. Dit was echt het gaafste wat ik ooit gedaan heb! In slechts 4 seconden bereikte je een snelheid van 120 km/uur. En vervolgens hing je een tijd beneden. Het duurde wel een eeuwigheid voordat er iemand kwam om je te halen! Het leek net of je voeten wegslipte (Annelie vond dat ook). Maar het was echt super vet en ik wilde eigenlijk meteen nog een keer springen maar het was en te duur en we moesten snel door. Het bungjeejumpen had meer tijd gekost dan verwacht, en nu zouden we niet meer op tijd zijn voor het struisvogel rijden. Yookie had nog gebeld om te vragen of ze langer voor ons wilden open blijven (en dat wilden ze natuurlijk wel doen), maar zelfs toen haalden we het niet, echt jammer. We reden door naar Kaapstad. Onderweg zijn we nog gestopt voor een pizza en we hebben nog ergens wat gedronken bij vrienden van Yookie. Weer super leuke mensen (al zijn vrienden zijn trouwens ontzettend gelovig, hij kent ze allemaal via de kerk of viavia). We kwamen veel te laat aan in Kaapstad; de vriend van Yookie waar wij zouden slapen die lag al in bed en Yookie wist niet meer precies waar hij woonde. We gingen op zoek naar een backpackerslodge, maar alles zat vol of zag eruit als een stripclub. En Yookie, zo gelovig als hij is, wilde echt niet dat wij met jongens op 1 kamer zouden slapen. Uiteindelijk kwamen we terecht in een formule 1 hotel, misschien wel bekend bij jullie.

De volgende morgen/middag (Yookie was weer eens te laat) werden we opgepikt. Het verkeer was echt niet normaal, en het was ook niet anders te verwachten dat we tegen een andere auto botsten. We schrokken ons rot, al helemaal omdat de auto op de naam van Annelie stond (zij was de enige met een rijbewijs en creditcard tegelijk, Yookie stond geregistreerd als tweede chauffeur). We waren zo ontzettend kwaad op Yookie omdat hij niet beter had uitgekeken! Yookie, zijn vrouw Sarah, zijn dochtertje van 8 wk en de zus van Sarah, Lydia, sliepen bij vrienden van Yookie en daar gingen we naar toe. Die dag hebben we eigenlijk vooral verspild aan van alles regelen vanwege de botsing, de auto had best wel wat schade (en het gaat ons flink wat geld kosten, wij vonden en vinden nog steeds dat Yookie moet betalen maar hij denkt daar anders over en zegt geen geld te hebben). Aan het einde van de middag zijn we met iedereen (inclusief de vrienden van Yookie en hun vier kinderen) een rondje Kaapstad gaan rijden om niet de hele dag te verdoen aan niks. ’s Avonds hebben we Capetown at night gezien (het nieuwe stadion is echt prachtig) en daarna reden we naar Longstreet (letterlijk een enorm lange straat) voor een Afrikaans biertje (de eerste in drie weken :D). Echt grappig, ik vroeg om een Afrikaans[/i] biertje en de barjongen wilde me een Amstel geven. Toen ik vertelde dat dat een Nederlands biertje was, kon hij serieus zijn oren niet geloven en hij ging het googelen! Heel veel was er trouwens Nederlands; ontzettend veel straten hadden Nederlandse namen maar dat komt natuurlijk door de geschiedenis. We mochten de laatste twee nachten slapen bij de vrienden van Yookie. Er was niet veel ruimte voor ons, maar het paste precies! De man des huizes was ook de man die een film gaat maken over het leven van Yookie. De film komt binnen nu en drie jaar wereldwijd uit, maar het wordt een Christelijke film (die mensen hier zijn allemaal zo ontzettend gelovig echt niet normaal) dus ik ben benieuwd hoe bekend het gaat worden onder de ‘niet gelovigen’. Maar Yookie moest daar nog de laatste interviews voor afleggen.

Maandag ‘early morning’ (Yookies woorden) stonden we op. We waren helaas te laat voor de zonsopgang (het is en blijft Afrika, hoeveel tijd ik al verspild heb aan wachten daar word je akelig van), maar wat we gingen doen was wel ontzettend gaaf: we gingen de Tafelberg beklimmen! Voor diegene die niet weten wat dit is: dit is HET hart van Kaapstad, a must see voor elke toerist! Het zou ons vier uur kosten om naar de top te komen en weer terug. Het weer stond alleen niet echt aan onze kant. Het waaide zo hard op de berg dat de kabelbaan niet eens werkte. Er was ook helemaal niemand. Er hing zo’n grote wolk om de berg dat we bijna niks zagen, maar dat had juist wel wat (zagen we tenminste niet hoe hoog we waren en hoe lang we nog moesten haha). We klommen de berg op (oh man dat was echt mega zwaar, steen voor steen kwamen we beetje bij beetje omhoog) en we kwamen een aantal mensen tegen die weer terug gingen: er was teveel wind en het was te gevaarlijk om verder te gaan. Ik was echt super bang dat ik van de berg afgeblazen zou worden (er sterven jaarlijks toeristen omdat ze de berg beklimmen terwijl het weer het eigenlijk niet toelaat), dus ik wilde terug en Annelie eigenlijk ook. Maar Lydia en Floor waren vastberaden de top de bereiken en stiekem leek me dat ook wel weer vet dus we gingen verder. Een uur later waren we OP DE TOP! Echt zo gaaf! Ze zeiden dat het uitzicht slecht zou zijn, maar we zagen genoeg! Het was echt prachtig! Het was een lange, zware tocht, maar we werden zeker beloond! Toen moesten we nog twee uur terug. Gelukkig verdwenen de wolken en kwam de zon, en de terugweg was ook niet meer zo erg. De kabelbaan begon te werken, en nu kwamen de toeristen. Wij klommen trots naar beneden en vonden dat we het maar goed gedaan hadden met dergelijke weersomstandigheden (al was het niet heel verstandig want we waren helemaal alleen zonder gids of iets, sorry papa en mama). Super grappig trouwens, er werd ons gezegd dat het freezing cold [/i]zou zijn boven op de berg; het zou aanvoelen als ijs op onze huid. Nou ze weten dus echt niet wat vriezen is, want het was prima te doen met een kort broekje en een topje (al was de wind wel een beetje koud). Yookie kwam ons ophalen en dropte ons op het strand Camps Bay (hij was nog niet klaar met het interview). Het was echt bloedheet, maar het water was werkelijk ijskoud, het deed gewoon zeer aan je lichaam (dat voelde pas aan als ijs). We hebben heerlijk gerust in de zon, en aan het einde van de middag kwam Yookie met Sarah en Emily en toen reden we naar zijn ‘ spiritual mother’ waar ze zouden eten (wat dat precies is weet ik nog steeds niet, maar ze was als een soort moeder voor hem). Onderweg gingen we nog langs een township. Normaal gesproken moet je daarvoor betalen, maar met Yookie konden we gewoon binnen rijden (handig zo’n gids als vriend). Het was echt een super grote township waar de huisjes heel erg verschillend waren; van ‘het gaat nog wel’ tot ‘hier kan je echt niet in leven’. We reden door het ‘winkelcentrum’; het waren een paar containers waar wat dingen verkocht werden. We stopten bij een kraampje waar allerlei vieze dingen lagen. Ik stapte uit en vroeg wat het was. Er lagen koeienmagen, een koeienlever en koeienharten. Met de handen leegden ze de magen, echt zo smerig! Ik mocht er gelukkig foto’s van maakten, al snapten ze niet wat ik er mee moest. We reden verder de township in, waar het eigenlijk steeds slechter werd. Annelie en ik hadden een beetje het idee dat we op Okie Dokie beland waren; alle hutjes waren van hout en vielen nog net niet uit elkaar (sommigen wel trouwens). Maar iedereen was zo ontzettend vriendelijk. Ze zeiden ons allemaal gedag en zwaaiden naar ons. De kinderen wilden allemaal maar al te graag poseren voor de foto. Het was echt ontzettend interessant om te zien! We hebben ook nog een vrouw ontmoet die Yookie nog kende van vroeger. Zij zorgt daar voor heel veel kinderen, haar huis (nouja hutje eigenlijk) was een soort creche. Ik mocht binnen kijken en foto’s maken. Daarna gingen we eten bij Rica, die soort moeder van Yookie. Ze werkte voor de regering en was volgens mij niet zo arm als de andere vrienden van hem. Ook zij was (weer) super vriendelijk (alle vrienden van Yookie zijn zo gastvrij en aardig) en de maaltijd die ze voor ons had voorbereid was heerlijk! We hadden gewoon Nederlandse gehaktballen, echt fantastisch. Na het eten waren we de volgende dag aan het voorbereiden en Rica hielp ons daarbij want zij kende een gids. We wilden of gaan zwemmen met de haaien of gaan skydiven, maar het weer zou niet super worden de volgende dag dus het was allebei nog onzeker of het door zou gaan. We kozen voor het skydiven (dat vind ik nog veel vetter dan bungeejumpen) en nu was het dus maar (letterlijk) bidden voor goed weer (hoe vaak er hier gebid wordt is niet meer op twee handen te tellen). De terugweg naar onze ‘accomodatie’ was echt een ramp; Yookie viel gewoon in slaap achter het stuur en we hadden het niet meer. Maar gelukkig kwamen we veilig aan (statistisch gezien was de kans natuurlijk wel erg klein dat er nog iets zou gebeuren ;) ).

Dinsdagmorgen, onze laatste dag in Kaapstad. We pakten de ‘ hop on hop off’ bus om zo een beetje van de stad te zien. Je tourt dan door Kaapstad en wanneer je wilt spring je uit de bus, om zo weer de volgende bus de kunnen pakken. Het was echt heel leuk! We hebben veel gezien en geleerd, echt interessant om wat van de geschiedenis van Kaapstad te weten te komen aangezien Nederland er toch een grote rol in gespeeld heeft! Heel veel mensen die we hebben ontmoet hebben dan ook een Nederlandse achternaam, echt grappig. Na de hele ochtend bezig te zijn geweest (en van alles te hebben gekocht) werden we door Yookie en Sarah opgepikt en toen hebben ze mij en Annelie naar het vliegveld gebracht. Floor zou verder met de auto rijden (lang verhaal, maar het komt er op neer dat wij wilden vliegen zodat we eerder op Agape waren aangezien wij alweer bijna gaan). Thuis aangekomen hoorden we dat Vincent, onze chauffeur, weg was. Of hij nou ontslagen is of ontslag heeft genomen weet niemand, maar we gaan hem daar nog wel even over bellen. Een beetje raar verhaal. Maar nu is er dus een nieuwe chauffeur. Hij kwam ons vanochtend ophalen en hij lijkt me ook super aardig!

Het is nu woensdag, overmorgen vliegen we alweer naar huis (helaas)! Toen we vanochtend arriveerden stonden alle creche kinderen ons op te wachten en toen we de bus uitkwamen kwamen ze allemaal op ons afgerend. Ik kreeg knuffels, kusjes en ik moest iedereen optillen. Volgens mij waren we gemist, want zo’n onthaal hadden we nog nooit gehad! We hebben weer wat met de kinderen gespeeld, wat ik echt gemist had. We zijn nu in het winkelcentrum en we hebben net een aantal spullen voor in de keuken gekocht. Ze wassen daar namelijk af zonder afwasmiddel (soms hebben ze een blokje handzeep), met een vies oud sponsje en ze drogen altijd met dezelfde natte, vieze theedoek af. We hebben dus een hoop theedoeken, vaatdoeken, sponsjes, afwasmiddel en nog wat spullen gekocht. Oja ook nog wat kleine lepels en bekers, want waar die steeds blijven is ook een raadsel. We zijn momenteel ook bezig met het regelen van nieuwe matrassen. Elke middag als de kleintjes gaan slapen, liggen ze met z’n allen op hele oude, vieze matrassen (waarop ik weet niet hoe vaak al is geplast en gepoept). Dat gaat een hoop geld kosten maar we delen alles want de andere vrijwilligers hebben ook nog sponsorgeld!

Morgenmiddag hebben we een afscheidsfeestje en tevens is dat het moment om de verjaardagen te vieren van iedereen die in de maand februari jarig is geweest (zo doen ze dat hier). We krijgen voor elk kind 100 rand (= 10 euro) om een kadootje te kopen, en daarnaast halen we nog taart en slingers en dat soort dingen. We moeten ook nog een talenten show regelen, want we gaan morgen een telefoon weggeven aan de winnaar (Kate wil haar telefoon achterlaten hier, maar die kun je niet zomeer geven). Vanavond gaan we Zulu bier maken zodat we morgen een biertje op ons afscheid kunnen drinken (we hebben poeder gekocht dat moeten we mengen met water en 24 uur laten staan ofzoiets, het is ontzettend sterk en alleen de mannen drinken dat hier dus ben benieuwd). Vrijdag is onze laatste dag! Ik plaats nu geen foto’s, dat kost me teveel werk. Maar als ik terug ben komt alles op mijn hyves te staan!

Voor nu wens ik iedereen een fijne week en alvast een fijn weekend, ik zal nog een laatste berichtje plaatsen als ik thuis ben!

Heel veel liefs, Robin

Weekendje safari!

Wed, 17 Feb 10 14:15:37 +0100

Hee iedereen!

Het is alweer langer dan een week geleden dat ik op internet ben geweest (we hebben daar bijna geen tijd voor), dus ik zal proberen het niet al te lang te maken (gaat vast niet lukken)!

Oke, waar was ik gebleven. Ik denk bij de dinsdag, want ik heb nog niks over de voetbalwedstrijd gezegd volgens mij. Om vijf uur kwam de Agape bus met alle jongens aan bij ons huisje. Wij hadden hotdogs en bekers ranje voor ze klaar gezet, zodat ze snel wat konden eten voordat we naar het nieuwe stadion konden vertrekken. Bij binnenkomst kreeg ik meteen allemaal knuffels, ze waren echt dolenthousiast! Er waren negen jongens van Agape, één jongen van de security (de andere twee gingen al zelf), de handyman en Vincent onze chauffeur. De meesten waren nog nooit eerder naar een voetbalwedstrijd geweest, en niemand nog in het nieuwe stadion dus het was best spannend voor ze! Toen we aankwamen gaven we een jongen van de beveiliging 5 rand (dat is 50 eurocent jongens, en hij was ontzettend blij), zodat hij goed op onze bus zou passen. Ze krijgen hier namelijk niet betaald en leven van de fooien die ze krijgen. We hadden twee tickets teveel gekocht, en we dachten dat het misschien wel leuk was om ze weg te geven. Toen we voor het stadion stonden (echt zoooo mooi trouwens), kwam er gelijk een man op mij af die vroeg of we een kaartje te koop hadden en hoeveel we er dan voor wilden hebben. Je had zijn gezicht moeten zien toen we hem vertelden dat hij ‘m zo mocht hebben! En die van Vincent trouwens ook, die begreep niet dat we er geen geld voor vroegen. En je moet nagaan dat het maar om 3 euro (!!!!) per kaartje ging! Het laatste kaartje gaven we aan een man die zo'n big smile op zijn gezicht ervan kreeg dat je 'm op 100 meter afstand nog zag! Het waren de Golden Arrows tegen Kaiser Chiefs (voor de voetbalkenners) die tegen elkaar moesten spelen, en de meningen waar verdeeld over welk team moest winnen. De eindstand was 0-0, maar er was nog wel een hele leuke bijkomstigheid. We kregen ineens het idee om een voetbal voor Agape te regelen. It was a long shot, maar we konden het proberen toch. We waren de enige blanken in het hele stadion, dus het was het proberen waard dacht ik zo! En het lukte. De bal werd persoonlijk overhandigd door twee mensen in pak (ze zagen er belangrijk uit). Het zag er super officieel uit! We waren zo trots en de kinderen zo blij! Oh man, en je had Vincent en de jongen van de security moeten zien. Ze gingen compleet uit hun dak, zo fanatiek waren ze tijdens de wedstrijd. Zo hadden we ze nog nooit gezien! Het was een geslaagde avond! De bal overigens zit nu ergens vastgeklemd in de bus, de bedoeling was dat ze er mee gingen voetballen maarja, zo gaat dat dus hier.

Over woesdag heb ik vrij weinig te vertellen, want ik was ziek (en niet zo'n klein beetje). Ik heb een voedselvergiftiging opgelopen waarschijnlijk bij de KFC (ik zou niet de eerste zijn) en ik ben niet naar de vrijwilligersdag geweest. Annelie is wel gegaan, maar kwam eerder terug naar huis voor mij! De zon heeft de hele dag geschenen maar ik heb de dag doorgebracht in bed, echt zonde!

Donderdag was de bus naar de garage dus de meeste kinderen konden niet naar school (sommigen konden met het openbaar vervoer of lopend). Na een ochtendje met de kleintjes besloten we om met de ouderen te gaan zwemmen bij ons huis. Nu waren de kleintjes weer teleurgesteld dat ze niet mee konden, maar we moesten toch een grens trekken. Er waren meer wolken dan dat er zon was, maar dat maakt voor deze kinderen echt niet uit. Na het zwemmen hadden we cookinggroup met 8 meisjes. De rest van de kinderen liep met Vincent terug naar Agape, wij gingen met die meiden boodschappen doen. Ze moesten alles zelf doen met koken, maarja we konden het niet laten om wat te helpen want ze begrepen er niet veel van. Uiteindelijk hadden we spaghetti met kip en curry saus en een salade, prima te eten (alleen een beetje te weinig, schatten kunnen ze echt niet)!

Vrijdagochtend hadden we nog een gewone Agape ochtend, maar in de middag zouden we opgehaald worden door onze gids; we gingen een weekendje op safari! Het was volgens mij nog niet eerder zo heet geweest als deze dag. We keken dit keer bij de oudere creche kinderen, dat was echt geweldig. Cindy (een van de aunties) liet ze eerst allemaal liedjes zingen, er daarna moesten ze op een rijtje staan en allemaal tegelijk tellen tot tien. Daarna moesten ze om de beurt naar voren komen en alleen tot tien tellen. Ook al doen ze dit elke dag de hele ochtend, zodra ze er alleen voor staan kunnen ze letterlijk [/i] niet tot tien tellen. Ze leren ook een aantal lichaamsdelen en zichzelf voor te stellen, maar er zijn er geloof ik maar 4 ofzo die dit kunnen. De rest mompelt wat in zichzelf, echt heel schattig.

Om 14:00 werden we opgehaald en vertrokken we samen met nog vier andere vrijwilligsters van Isaiah 54 naar Hluhluwe. Alleen de weg daar naar toe was al een ervaring op zich! De omgeving werd eigenlijk steeds mooier, en we gingen steeds meer richting het “ arme Afrika”. De hutjes die we zagen waren echt vergelijkbaar met de hutjes die ik ooit in het Afrika Museum heb gezien. Dit was eigenlijk precies wat wij van Afrika hadden verwacht. Deze mensen leven met hun eigen familie in een klein dorpje (bestaande uit vijf hutjes ofzo) en hebben geen elektriciteit of stromend water. Bij zo’n familie zouden wij op bezoek gaan. Je kunt wel stellen dat ook de snelweg erg verschilt van die in Nederland. Je ziet er namelijk ontzettend veel mensen langs staan, zitten of lopen. Langs de weg wordt ook van alles verkocht; wij zijn gestopt om ananassen te kopen. Ook het inhalen is een verhaal apart. Je moet je voorstellen dat je twee rijstroken hebt, diegene waarop jij rijdt en op de andere rijdt de tegenligger (daar zit niks tussen). Naast deze rijstroken heb je een soort vluchtstroken, deze worden gebruikt om uit te wijken als de auto achter je wilt inhalen. Super gevaarlijk dus! En dat bleek maar weer, want slechts een paar auto’s voor ons was een taxibusje tijdens het inhalen op een tegenligger geknald. En dat op een snelweg, je kunt je wel voorstellen denk ik dat er geen overlevenden waren. Deze manier van inhalen heeft echter ook wel weer iets leuks: als je een auto inhaalt bedank je deze dat hij heeft uitgewijkt voor je door eenmaal je alarmknop in te drukken. De auto zegt dan alsjeblieft door het grote licht kort aan te doen. Ja, zelfs op de weg zijn de mensen hier vriendelijk! Na een rit van ik geloof drie uur kwamen we aan bij een echte Zulu familie. Hier moesten we eerst vragen of we welkom waren, maar dat waren we natuurlijk en we konden uitstappen. Iedereen kwam ons meteen verwelkomen door het geven van een knuffel. Het was 1 familie, bestaande uit een aantal volwassenen, een paar jongeren en wat kleintjes. Ze leven zonder elektriciteit en stromend water en alles wat ze dus eten en drinken komt van de dieren en maken ze zelf. We keken eerst toe hoe ze de koeien aan het melken waren, vervolgens werden we meegenomen naar een hutje waar we onze slippers uit moesten doen en waar we mochten plaatsnemen. Blijkbaar was dit de plek waar zij altijd eten. We moesten onze handen wassen in een grote bak water en toen kregen we eten. De jongens en meisjes eten apart, en alles gaat gewoon met de handen. Het eten lag allemaal op een grote plaat; ze hadden kip voor ons klaargemaakt, er lag wat spinazie en nog iets anders wat ze spam noemen ofzoiets. Na het eten kregen we nog even een privé optreden. Ze gingen met z’n allen zingen en dansen. En de dans was echt heel apart; zo hoog mogelijk je benen in de lucht gooien en met een klap neer laten komen. Maar het zag er wel bijzonder uit! Annelie en ik werden nog even versierd door een van de jongens daar (hij wilde ons nummer, ja mobieltjes hebben ze dan weer wel) en toen was het helaas alweer tijd om te gaan. Bij het afscheid kregen we weer allemaal knuffels en een van de jongens probeerde ons te zoenen, kei raar eigenlijk. En een meisje zei wel vijf keer "I love you" tegen me. Het was echt een hele bijzonderde belevenis om deze familie te ontmoeten!! We reden niet meteen door naar de accommodatie van die nacht. We wipten nog even langs een backpackers pub om een biertje te drinken (voor mij een cola overigens) en daar hebben we nog even bij een kampvuurtje gezeten. Het was erg gezellig maar we moesten weer door. De backpackers lodge waar wij sliepen was echt super mooi! Het was eigenlijk een soort bungelowpark; allemaal leuke hutjes en de omgeving was echt super. Ik heb nog even gezwommen met drie meiden van Isaiah (in mijn ondergoed want ik was natuurlijk mijn bikini vergeten) en toen zijn we vroeg gaan slapen.

De volgende morgen stonden we om half 7 op, ontbeten tussen de aapjes en vertrokken weer. We stopten bij een watertje waar we nijlpaarden en krokodillen zagen. Wisten jullie dat nijlpaarden de gevaarlijkste dieren van de wereld zijn? Ik niet! Onze gids vertelde dat er ooit een echtpaar op huwelijksreis was en in dat meer was wezen zwemmen ’s nachts. Ze zijn allebei opgegeten! Echt zo’n creepy verhaal, en toen moesten wij nog met een roeibootje over datzelfde water varen. Tenminste, dat vertelde onze gids maar het bleek een grapje te zijn want we gingen gelukkig met een grote boot! We voeren voor een uurtje en zagen super veel nijlpaarden en wat krokodillen. Na de boottocht hadden we ergens in de bushbush een picknick (weer tussen de aapjes) en vertrokken we voor een bushwalk. Dat was echt super leuk! We hebben een stuk gelopen en hebben wat zebra’s en antilopen gezien. Toen was het eindelijk tijd om naar het park te gaan! Naarmate we het park naderden, werd de omgeving alsmaar mooier (en steeds meer typisch Afrika). Het park is 95000 hectare groot, en daar gingen wij rondtouren, en slapen btw! We waren het park nog geen tien minuten binnen en we stonden al oog in oog met een leeuw. Ik schrok me rot, want hij stond maar een paar meter naast me. Onze gids zei dat we very lucky waren, omdat er zat vrijwilligers zijn geweest die in het hele weekend geen leeuw gezien hebben, en wij waren nog geen eens begonnen met de tour!! Ze stak de straat voor ons over en liep naar een aantal andere leeuwinnen toe. Dat was echt gaaf! We kwamen aan bij onze accommodatie: super leuke huisjes midden in het park! De zebra’s, aapjes, antilopen en wilde zwijnen liepen gewoon in onze tuin! En ’s nachts zouden we hoogstwaarschijnlijk bezoek krijgen van hyana’s en ook leeuwen en olifanten kunnen gewoon langs komen wandelen. We sliepen dus echt tussen de dieren! Voordat we gingen eten (onze gidsen hadden een bbq voor ons geregeld), gingen we nog even snel een rondje rijden. En we hadden weer geluk! We zagen een hoop olifanten en giraffen, we reden zelfs bijna een giraffe aan omdat hij midden op de weg stond! We zagen ook nog buffelo’s en neushoorns, oftewel binnen een uur hadden wij al vier dieren van de big five gezien! Volgens onze gidsen hadden we echt super veel geluk, omdat dit bijna nooit voorkomt. We hebben zelfs baby olifantjes gezien terwijl die normaal verder in het wild verblijven, maar nu stonden ze gewoon aan het zandweggetje! We hebben heerlijk gegeten en daarna zijn we gaan slapen.

Om half 5 stonden we op, zodat het nog donker was voordat we vertrokken! We hadden geen licht want dat wordt daar ’s nachts uitgeschakeld, en we hadden geen stromend water omdat de olifanten het leuk hadden gevonden om die nacht met de waterpijp te spelen. We zouden een aantal uurtjes rondrijden, terug komen om te ontbijten, weer wat uurtjes rondrijden, picknicken in het park en dan was het weer tijd om te vertrekken. Ik zal proberen te beschrijven hoe het was om daar tussen de dieren rond te touren. Het is zo anders dan in een dierentuin. Alleen al de omgeving was prachtig, het zien van een dier moet je eigenlijk zien als een bonus. Alles daar is “echt”. Er is geen plant die daar van nature niet thuis hoort, en er zijn alleen maar dieren die daar van nature voorkomen. Het is eigenlijk gewoon het "echte" wild. En je kunt uren rondrijden zonder een dier te zien, om vervolgens er eentje midden op de weg aan te treffen. Het niet weten wat je te wachten staat is echt super. Wij hadden niet meer zoveel geluk als die dag ervoor; we hebben geen leeuw meer gezien en helaas ook geen luipaard (the big five is ons dus helaas niet gelukt). We hebben wel uren rondgereden op zoek naar een luipaard of cheetah, de gidsen reden zelfs naar plekken waar de kans het grootst was dat we er een zouden zien, maar tevergeefs. We hebben daarentegen wel weet ik veel hoeveel andere dieren gezien (van dichtbij) en dat was ook ontzettend gaaf. Helaas was de batterij van mijn fototoestel leeg dus ik heb niet zoveel foto’s kunnen maken, maar de andere meiden gelukkig wel (alleen ik heb het beste toestel dus iedereen baalde haha). Het was niet alleen veel zien, maar ook veel leren. Onze gids heeft zelf jaren in het park gewoond en gewerkt en wist ons van alles te vertellen. Wisten jullie bijvoorbeeld dat hyana’s zelfs de botten van hun prooi opeten en daarom ook witte ontlasting hebben? Ik niet ;). En nog meer van die weetjes. Echt heel interessant! Na de picknick (broodje hamburger, we hadden het echt niet verkeerd), verlieten we het park. Het was echt een super weekend! Onze gidsen waren echt fantastisch en hebben ons echt een onvergetelijk weekend bezorgd!

Maandag was het weer tijd voor Agape. De kinderen konden nog steeds niet naar school want de bus was er nog niet. Maar dat was niet zo erg want nu kon Yookie de hele dag met de ouderen dansen, want aankomende donderdag hebben ze hun eerste show! Annelie en ik helpen hem met de productie. We hebben rondgebeld om iedereen uit te nodigen, we hebben een flyer gemaakt die we met de kinderen gaan uitdelen op straat en tijdens het optreden staan wij “ achter de schermen” om iedereen te sturen en om de kinderen te schminken. Het was een drukke maar eigenlijk niet zo’n interessante dag om over te vertellen.

Gisteren heb ik eerst de man betaald voor de beveiliging. Volgende week vrijdag komen ze alles leveren! Helaas gaan Annelie en ik dan weer terug naar Nederland en kunnen we niet meehelpen met het vastmaken van de tralies voor de ramen. Maar gelukkig blijven Lin en Floor nog langer en kunnen zij straks foto’s maken van het resultaat. In de middag hebben we een bbq georganiseerd voor alle stafleden. Eigenlijk omdat we vinden dat zij zo hard werken en goed werk leveren, maar nooit een gebaar van waardering hiervoor krijgen. Het was een groot succes en iedereen was ons erg dankbaar! Later in de middag zijn Annelie, Kate en ik met de kinderen gaan flyeren in Waterfall, hopelijk werkt deze methode en is er donderdagavond een mooie opkomst! Het zou anders best wel sneu zijn voor de kinderen want die hebben zo hard gewerkt. Oh en ’s avonds heeft het me toch gestormd! We schrokken gewoon van het harde gedonder, dat we alle stekkers voor de zekerheid maar uit het stopcontact hadden gehaald. Maar de bliksem was wel mooi om naar te kijken!

Het is nu woensdag, en het regent al de hele dag! De moeder van Lin en haar tante zijn op bezoek en gingen met ons mee naar Agape. Er waren niet zoveel kinderen, omdat de meeste daycare kinderen thuis bleven vanwege het weer (de ouders of verzorgers moeten vanuit hun dorp naar de taxi lopen en het regende echt hard), en ze zaten alleen maar binnen dus dat was wel jammer. Maar de dag begon erg interessant: een meisje (zij kwam vorige maand totaal verwaarloosd op Agape, ze is twee jaar oud en is seksueel misbruikt, haar moeder is alcoholist en is notabene zwanger van een tweede kind) had een enorme WORM uitgespuugd. Twee zelfs! Echt zo ontzettend smerig. We zijn nu allemaal bang dat wij het ook krijgen, aangezien dat kind continu met haar handen in ons gezicht en in onze mond zit (dat doen ze allemaal). Er was ook nog een ander kindje ontzettend ziek. Ze had allemaal natte pusblaasjes op haar kin en had hele erge diarree (wat dus allemaal in d'r broek zat). En je moet je voorstellen dat die kinderen gewoon eten en dat de restjes in een grote pan worden gegooid voor de oudere kinderen. Die eten dit dan wanneer ze thuis komen van school. Echt zo niet hygienisch! Maar zo gaat dat hier dus. De moeder en tante van Lin hadden kleurboekjes, stickertjes en kleurpotloden meegenomen en gegeven aan de kinderen. Toen we een beetje met de kinderen aan het spelen en knuffelen waren, zagen wij dat Cindy er stiekem wat van in haar eigen tas stopte (ze heeft zelf een dochterje van vier). We wisten niet of we hier nou iets van moesten zeggen. Toen we later wilden gaan tekenen met de kinderen en Floor liet merken dat ze iets miste, zag ik dat ze wat ze gepakt had weer heel sneaky terug stopte. Echt schandalig, maar ook dat gebeurt hier vaak genoeg! Tekenen konden ze trouwens niet, maar ze vonden het wel super leuk!

Lin is nu met haar moeder en tante mee, die gaat morgen (weer) naar Hluhluwe voor een dagje. En dan is morgenavond dan die show, en vrijdag vertrekken we naar kaapstad! Het volgende verhaal zal dus daarover gaan. Ik zal wat foto’s op mijn weblog zetten, maar de meeste zijn nog van vorige week. Als ik straks thuis ben komt alles op mijn hyves want nogmaals ik kan mijn eigen foto's niet plaatsen omdat ze te groot zijn!

Hebben jullie trouwens allemaal een leuke carnaval gehad? Ik heb hier stiekem toch wel af en toe even gedacht aan hoe het bij jullie geweest moet zijn!! Ook al is het hier super leuk en zou ik liever nooit meer weg gaan!!

Tot de volgende keer!

De eerste week is (helaas) alweer achter de rug!

Tue, 09 Feb 10 15:06:06 +0100

Pfoe jongens, ik heb jullie zoveel te vertellen!! Allereerst wil ik jullie bedanken voor alle reacties, echt super leuk dat jullie mijn blog lezen! Ik kan helaas niet persoonlijk terug reageren, want internetten hier is echt duur&langzaam.

Ik zal beginnen met mijn Afrikaanse nummer, dat is: +27786072957. Via belpiraat.nl kan je goedkoop bellen, mocht je dat willen ;). Je kunt me ook smsen, maar ik kan niet altijd terug smsen want ik heb niet altijd beltegoed, we moeten hier best veel bellen namelijk.

Oke ik ga beginnen, hopelijk houden jullie het vol tot het einde! Ik zal eerst nog even wat zeggen over donderdag en vrijdag. Het was eindelijk mooi weer!! Op Agape waren nu ineens ontzettend veel Amerikaanse lui. Ik zal nog even uitleggen wat nu precies de bedoeling daarvan was, want mijn vorige bericht klopte niet helemaal. Ze waren hier namens Visa, de hoofdsponsor van de Fifa Worldcup. Visa gaat namelijk een wereldwijde commercial maken voor de Worldcup waarbij Morgan Freeman de tekst inspreekt, en de Agape kinderen op de achtergrond zingen. En de Amerikaanse ploeg kwam op Agape filmen voor de Making Of en ze hebben de kinderen mee naar de studio genomen om alles op te nemen. Dus als jullie straks de WK reclame voorbij zien komen, dan horen jullie de kinderen van hier!! We hebben verder voornamelijk geholpen op de crèche en met de kleintjes buiten gespeeld. Het is zo leuk als de kleintjes naar binnen of buiten gaan. Ze moeten dan allemaal in rijtjes gaan staan (alsof ze de polonaise gaan lopen), en bij het lopen zeggen ze allemaal tegelijk: ‘I am walking, I am walking…’. Echt zooooo cute! Ik heb er een foto van. In de middag gingen de kleintjes weer slapen. Alleen Funka, de kleinzoon van Pamela (de manager), die krijgt een beetje aparte behandeling hier en die hoeft ook niet naar bed in de middag. Maar hij was zo kapot, dat hij in slaap viel toen ik hem vast had. Echt zo lief als zo’n kindje zich aan je vastklampt en gewoon in slaap valt. Nou en toen hebben we Zodwa ontmoet, oftewel Gogo (oma). Dit was echt een eer, zij is namelijk de oprichtster van Agape (en inmiddels zo'n 70 jaar oud). Gogo is echt een enorm lieve vrouw met een groot hart, ze is trouwens ook letterlijk enorm. Zij liet ons weer even inzien hoe belangrijk het is dat wij hier zijn. Ik kan niet echt uitleggen hoe het was om met haar te praten, met Pamela eveneens trouwens. Het zijn zulke inspirerende mensen, ik zou wel uren naar ze kunnen luisteren. Ze zien ons echt als ‘a miracle of god’ en we worden hier zo gerespecteerd. Het was echt heel mooi om haar te ontmoeten!! Vrijdagmorgen zouden we mee gaan naar de studio, maar om een lang verhaal kort te houden: aangekomen bij de studio kwam de big boss (echt een vreselijk mens) naar ons toe gerend en stuurde ons regelrecht weer terug naar Agape. Echt zo raar, want de rest van de ploeg wilde ons er allemaal bij hebben. Maar goed, toen hebben we weer een dagje op Agape gehad, ook leuk! Bij het buiten spelen had een meisje in haar broek geplast. Dat kan natuurlijk gebeuren. Maar ze hadden geen droge broek meer voor haar, dus toen moest ze met haar natte spijkerbroekje verder spelen, en het was echt zo warm! Echt heel sneu, maar zulke dingen zijn meer regel dan uitzondering hier. Die middag had ik weer een slapend kind vast. Zij heeft een niet helend wondje op haar neus (heel veel kinderen hebben dat), en daar zitten echt continu vliegen op. Dat kan toch nooit goed zijn! Maar goed. Daarna viel Funka van de tafel, en niet zacht. Tja, dat gebeurt ook. In de middag was er niks meer te doen op Agape. Normaal gesproken zou er homework class zijn, maar vanwege de Visa mensen hebben we dat de hele week nog niet gehad. Dus we hebben thuis een beetje gezwommen in de tuin en een filmpje gekeken. Oja, en met Yookie hebben we besproken wat we allemaal gingen doen de volgende dag; we zouden namelijk naar Durban gaan en hij wilde wel onze persoonlijke gids zijn! Aangezien hij ooit straatkind is geweest daar, kent hij alle plekjes als de beste en bovendien is het veilig met hem!

Zaterdagochtend vertrokken we om half 8 met de taxi naar Durban. Samen met Yookie hadden we een planning gemaakt voor de dag. Als eerste gingen we een township bezoeken. Je moet je voorstellen dat dit zonder Yookie nooit zou kunnen, omdat dit veel te gevaarlijk is. Hij had een leuke route voor ons uitgestippeld, het leek wel een jungle tocht. We moesten ook twee riviertjes oversteken, ik viel natuurlijk weer en had mijn been opgehaald aan de stenen. En toen Yookie Kate wilde helpen met oversteken, verloor hij zijn camera in het water. Echt sneu, we hebben hem wel terug gevonden maar ik weet niet of hij het nog gaat doen. De township zelf was echt een ervaring. Het waren voornamelijk hutjes, maar er stonden ook wat betere huisjes tussen. De 'winkels' waren ook gewoon hutjes. En overal kwam muziek vandaan, heel apart. Iedereen was zo ontzettend aardig. Ik dacht eerst dat we misschien niet echt gewenst zouden zijn. Maar integendeel, we werden verwelkomd en iedereen zwaaide en wilde op de foto. Na de township gingen we naar de Herb market. Dit is een plaats waar echt never nooit blanken komen. Die durven dat gewoonweg niet. Hier komen mensen die geloven dat de inademing van de geur die vrijkomt bij de verbranding van dode dieren je geneest van allerlei enge ziektes. Ze verkochten dan ook echt de gekste dingen zoals botten van honden, schilden van schildpadden, en ik weet niet wat allemaal nog meer. Het stonk daar ook echt vreselijk! We mochten eigenlijk geen foto’s maken, maar Yookie liet ons met twee locals praten en toen we het hadden gevraagd mocht het wel (ik zal deze op mijn weblog zetten). En ik had stiekem nog wat foto’s gemaakt. Echt heel bijzonder om daar te lopen! Daarna liepen we nog langs andere marktjes (ik heb wel honderden kraampjes gezien) en vervolgens kwamen we bij de Victoria street markets, best wel bekend onder de toeristen. Het is een soort zwarte markt. Hierna liepen we verder door Durban. Yookie vertelde ons dat veel toeristen naar de Victoria street markets gaan, maar dat ze allemaal niet verder durven te lopen dan de plek waar ze weer netjes worden opgehaald. Dat is gewoon echt te gevaarlijk. Maar wij voelden ons veilig met Yookie dus daar liepen we dan als enige blanken door de straten van Durban. En ja, we werden enorm aangekeken. Yookie zei dat Durban sowieso een stad is waar weinig blanken komen. Dus dat was best een ervaring! We zagen trouwens 1 blanke, nouja het was eigenlijk een albino (zo raar!). De taxi’s waren ook echt super gaaf. Daar zijn het letterlijk ‘zwarte’ taxi’s. Je zit in een busje met zo’n tien man, bloed heet, muziek kei hard aan. Echt heeel apart. Ik denk dat niemand zoiets kan meemaken! We hadden echt zo geluk met Yookie! Hij vertelde ons over zijn verleden en hij liet de plekjes zien waar hij meestal sliep. Vervolgens wilde hij ons een shelter laten zien (genaamd: ‘The Nest’) waar hij jarenlang geslapen heeft. Dat was echt heel indrukwekkend. Je moet je voorstellen dat er één grote ruimte is (nouja, wat is groot) met zo’n 400 slaapplaatsen, er stonden voornamelijk stapelbedden. Bijna elke nacht is het daar vol. En het was daar zo bloedheet, echt nauwelijks meer dan 5 minuten uit te houden. Het beste maatje van Yookie van de straat die runt de boel daar nu. En dat is echt niet zo eenvoudig. De mensen betalen hem 25 rand (dat is 2,50 euro) per nacht, en dan zorgt hij dat ze onderdak hebben, ontbijt krijgen en avondeten. En uiteraard met alles ook nog onderhouden worden. Echt respect voor die man. Verder hebben we die dag nog het strand bezocht waar ook weer wat kraampjes stonden, een boottochtje gehad in de haven en hebben we geshopt in één van de grootste winkelcentrums hier. Vijf vrouwen en dan nog niet eens voor onszelf shoppen, hoe vind je die. Yookie had namelijk een outfit nodig en hij wilde onze hulp! Die kon hij natuurlijk krijgen. Hij had alleen een budget van 600 rand (dat is 60 euro) en daarvoor wilde hij een broek en een t-shirt. Good luck Yookie (of nouja, good luck for us). We zaten uiteindelijk iets boven het budget, dus toen hebben we hem maar wat gesponsord. We hebben trouwens alles voor hem betaald die dag, we waren zo blij met hem als gids dus dat was het minste wat we voor hem konden doen! Op de terugweg naar Waterfall hebben we nog Durban at Night gezien (niets meer dan een mooi uitzicht over de stad) en toen waren we weer thuis. Het was echt een lange, maar ontzettende mooie dag. Om niet te vergeten!

Op zondag gingen we naar Agape om te kijken naar Yookie en de kinderen. Hij is namelijk met ze aan het oefenen voor een dansshow, zodat de kinderen straks kunnen optreden. Het geld van de kaartjes gaat dan naar Agape. De 18e is de eerste show, ik ben heel benieuwd! Er was alleen een probleem, in de grote zaal was namelijk een kerk aan de gang. Wat bleek nou, het was de kerk van Gogo (Zodwa). Ik heb echt nog nooit zoiets gezien. Er werd gedanst, gezongen, geschreeuwd, gebeden en weet ik wat nog meer. De mensen waren gewoon helemaal in trans tijdens het bidden, ik wist niet wat ik zag! Na de kerk kwam ik in gesprek met een van de zangeressen. Ze smeekte me ik weet niet hoe vaak of ik alsjeblieft volgende week zondag naar de kerk wilde komen om te kijken. Ze was echt zo lief (zoals eigenlijk iedereen hier). Helaas kan ik alleen niet gaan zondag omdat we dan een tripje gaan doen. Daarna kon Yookie gaan dansen met de ouderen. Gogo wilde ook graag zang horen, dus we konden mooi even genieten van een paar liedjes! Ze zingen zo mooi! Na het dansen en zingen zijn we met alle kinderen van 12 jaar en jonger bij ons gaan zwemmen. De hitte was echt haast niet uit te houden, dus eigenlijk wilde iedereen mee zwemmen. Maar dat zijn echt teveel kinderen voor zo'n klein zwembadje! Dus het was best zielig voor iedereen die buiten de boot viel. Maar het was zo geweldig! De meesten kunnen niet zwemmen, dus je hebt vrijwel continu 3, 4 of 5 kinderen aan je hangen. Sommigen zijn ook heel erg bang voor het water, dus die moet je echt helpen. Als ze je dan eenmaal helemaal vertrouwen is dat zo leuk! We hebben ze drinken en eten gegeven en we belden Vincent om te vragen of hij iets eerder wilde komen zodat hij ook nog even kon zwemmen. De kinderen werden toen helemaal gek! Toen ze allemaal in de bus zaten waren ze zo blij en dankbaar, echt heel leuk!

Maandag (nog steeds mooi weer gelukkig) hebben we eerst een lang gesprek met Pamela gehad. We hebben alle plannen die we hadden voor de kinderen besproken, en ze vond alles leuk en goed. Wat we allemaal gaan doen horen jullie wel als we het gedaan hebben. Ze vroeg ons daarna of we met haar mee naar een primary school wilden. Er waren twee nieuwe kinderen op Agape die voorheen naar een black school gingen en nu naar een andere school moeten nu ze op Agape zijn. Een Indian school, dat is veel beter dan een black school (een white school is het beste). Het jongetje is 9 maar spreekt geen/nauwelijks Engels. Hij is één van de kinderen die besmet is met HIV, hij krijgt daar tabletjes voor. Zijn zus is gelukkig niet HIV positief. Er zijn ook nog drie andere kinderen waarvan de ouders pas zijn overleden, maar voor hun is helaas nog geen plek op Agape. Nu staan ze er dus helemaal alleen voor, en Pamela wilt graag regelen dat zij ook naar een Indian school kunnen. Wij gingen dus mee om met de directeur te praten. Dit was een Indische man, en echt onwijs vriendelijk. De school was erg klein, ze hadden ik denk maar 7 klassen, en in elke klas zo’n 45 kinderen. Toch heeft hij kunnen regelen dat iedereen naar school kan. Alleen de twee oudere moeten naar een highschool, maar die zit vooralsnog vol. Deze primary school staat altijd voor Agape klaar vertelde Pamela ons, ook al hebben ze eigenlijk geen plek en totaal geen geld. Ze worden door niemand gesteund, ook niet door de regering. En dat is echt heel triest, want het is echt te klein. We kregen nog een rondleiding van één van de leraren. Zo fantastisch, ik heb bij elke klas foto’s gemaakt. De kinderen gingen allemaal zwaaien en poseren. Ze vinden het zo leuk als je langs komt om te kijken! Daarna zijn we naar een plaats gereden om de beveiliging voor de ramen op Agape te regelen. We schrokken wel wat van de kosten, maar iedereen is ons hiervoor zo dankbaar; één van de kinderen zei dat ze er nu al naar uit keek om straks met een raam open te slapen zonder zich onveilig te voelen. Dus dat we voor de beveiliging moeten en gaan zorgen staat nu in ieder geval vast. Terug op Agape hadden we voor het eerst library en homeworkclass. Het was een beetje chaotisch en lang niet iedereen was aanwezig (ze houden hier nogal van spijbelen). Het nieuwe jongetje had nog geen huiswerk omdat hij dus nog niet naar school ging, dus ik heb met hem wat oefeningetjes gedaan. Maar hij kan echt geen Engels, echt heel zielig (zijn leeftijdsgenootjes allemaal wel namelijk, hij valt overal een beetje buiten). Na de homeworkclass zijn we met alle schoolgaande Agape kinderen naar KFC gegaan (een soort Mac Donalds voor de mensen die het niet kennen). Iedereen was dol enthousiast! Het was even chaotisch totdat iedereen zijn eten had, maar ze waren allemaal zo ontzettend dankbaar. Er zijn meer vrijwilligers die dit uitstapje met ze maken, maar blijkbaar krijgen ze nooit een ijsje. Want toen wij ze een ijsje gaven zij één meisje: ‘Thank you so much, this is so much more than we expected with the icecream’. Toen er vervolgens 44 kinderen in de bus zaten (waar eigenlijk maar 22 in mogen) en ik vroeg hoe ze het gevonden hadden, schreeuwden ze allemaal tegelijk dat ze het geweldig vonden! Zo leuk :).
Vandaag is het dinsdag, en vanavond gaan we met alle jongens naar een voetbalwedstrijd! Jawel, in het nieuwe stadion in Durban! De jongens werden echt gek toen we het ze vertelde. Gister bij KFC vertelde ik het een jongen die het blijkbaar nog niet wist (hij had gespijbeld van school en had het dus nog niet meegekregen), en hij begon me meteen te knuffelen. We gaan eerst bij ons thuis hotdogs eten en dan rijdt Vincent ons naar het stadion. We nemen Vincent ook mee, en de security guys van Agape ook. Die krijgen namelijk nooit iets (en dit zijn eigenlijk gewoon straatkinderen die Pamela van de straat heeft gehaald), dus dat is wel heel leuk voor ze. Yookie is nu voor ons kaartjes halen met de taxi, omdat we het anders allemaal niet gingen redden echt super lief. We hebben net een tripje geboekt. We zijn door Yookie en zijn vrouw uitgenodigd om met ze mee te gaan naar Kaapstad de 19e! Ik kan het nu niet allemaal vertellen want ik moet van internet, maar dat komt nog wel. We gaan in ieder geval met de auto heen, en Annelie en ik vliegen terug zodat we nog drie dagen Agape hebben. We gaan sowieso bungeejumpen (hoogste van de wereld :D) en op struisvogels rijden. De rest gaat Yookie nog allemaal vertellen. Weer een super vet (prive) tripje dus!

Ik zal bij dit bericht meteen wat foto’s erop zetten. Lieve Kitty ik ben je zoooooo dankbaar voor je fototoestel! Hij maakt echt zulke mooie foto’s!! Ik kan ze alleen niet op mijn weblog zetten omdat ze te groot zijn, maar ze komen allemaal op mijn hyves als ik terug ben. De foto’s die je nu ziet zijn gemaakt door Floor, Lin en Kate.

Oke dit was echt een enorm lang verhaal, en ik heb nog niet eens alles verteld. Morgen hebben we vrijwilligersdag met Be More, dan gaan we langs alle projecten, dus daar zal ik de volgende keer over vertellen.

Liefs van hier!!

De eerste week is (helaas) alweer achter de rug!

Tue, 09 Feb 10 15:02:55 +0100

Pfoe jongens, ik heb jullie zoveel te vertellen!! Allereerst wil ik jullie bedanken voor alle reacties, echt super leuk dat jullie mijn blog lezen! Ik kan helaas niet persoonlijk terug reageren, want internetten hier is echt duur&langzaam.

Ik zal beginnen met mijn Afrikaanse nummer, dat is: +27786072957. Via belpiraat.nl kan je goedkoop bellen, mocht je dat willen ;). Je kunt me ook smsen, maar ik kan niet altijd terug smsen want ik heb niet altijd beltegoed, we moeten hier best veel bellen namelijk.

Oke ik ga beginnen, hopelijk houden jullie het vol tot het einde! Ik zal eerst nog even wat zeggen over donderdag en vrijdag. Het was eindelijk mooi weer!! Op Agape waren nu ineens ontzettend veel Amerikaanse lui. Ik zal nog even uitleggen wat nu precies de bedoeling daarvan was, want mijn vorige bericht klopte niet helemaal. Ze waren hier namens Visa, de hoofdsponsor van de Fifa Worldcup. Visa gaat namelijk een wereldwijde commercial maken voor de Worldcup waarbij Morgan Freeman de tekst inspreekt, en de Agape kinderen op de achtergrond zingen. En de Amerikaanse ploeg kwam op Agape filmen voor de Making Of en ze hebben de kinderen mee naar de studio genomen om alles op te nemen. Dus als jullie straks de WK reclame voorbij zien komen, dan horen jullie de kinderen van hier!! We hebben verder voornamelijk geholpen op de crèche en met de kleintjes buiten gespeeld. Het is zo leuk als de kleintjes naar binnen of buiten gaan. Ze moeten dan allemaal in rijtjes gaan staan (alsof ze de polonaise gaan lopen), en bij het lopen zeggen ze allemaal tegelijk: ‘I am walking, I am walking…’. Echt zooooo cute! Ik heb er een foto van. In de middag gingen de kleintjes weer slapen. Alleen Funka, de kleinzoon van Pamela (de manager), die krijgt een beetje aparte behandeling hier en die hoeft ook niet naar bed in de middag. Maar hij was zo kapot, dat hij in slaap viel toen ik hem vast had. Echt zo lief als zo’n kindje zich aan je vastklampt en gewoon in slaap valt. Nou en toen hebben we Zodwa ontmoet, oftewel Gogo (oma). Dit was echt een eer, zij is namelijk de oprichtster van Agape (en inmiddels zo'n 70 jaar oud). Gogo is echt een enorm lieve vrouw met een groot hart, ze is trouwens ook letterlijk enorm[/i]. Zij liet ons weer even inzien hoe belangrijk het is dat wij hier zijn. Ik kan niet echt uitleggen hoe het was om met haar te praten, met Pamela eveneens trouwens. Het zijn zulke inspirerende mensen, ik zou wel uren naar ze kunnen luisteren. Ze zien ons echt als ‘a miracle of god’ en we worden hier zo gerespecteerd. Het was echt heel mooi om haar te ontmoeten!! Vrijdagmorgen zouden we mee gaan naar de studio, maar om een lang verhaal kort te houden: aangekomen bij de studio kwam de big boss (echt een vreselijk mens) naar ons toe gerend en stuurde ons regelrecht weer terug naar Agape. Echt zo raar, want de rest van de ploeg wilde ons er allemaal bij hebben. Maar goed, toen hebben we weer een dagje op Agape gehad, ook leuk! Bij het buiten spelen had een meisje in haar broek geplast. Dat kan natuurlijk gebeuren. Maar ze hadden geen droge broek meer voor haar, dus toen moest ze met haar natte spijkerbroekje verder spelen, en het was echt zo warm! Echt heel sneu, maar zulke dingen zijn meer regel dan uitzondering hier. Die middag had ik weer een slapend kind vast. Zij heeft een niet helend wondje op haar neus (heel veel kinderen hebben dat), en daar zitten echt continu vliegen op. Dat kan toch nooit goed zijn! Maar goed. Daarna viel Funka van de tafel, en niet zacht. Tja, dat gebeurt ook. In de middag was er niks meer te doen op Agape. Normaal gesproken zou er homework class zijn, maar vanwege de Visa mensen hebben we dat de hele week nog niet gehad. Dus we hebben thuis een beetje gezwommen in de tuin en een filmpje gekeken. Oja, en met Yookie hebben we besproken wat we allemaal gingen doen de volgende dag; we zouden namelijk naar Durban gaan en hij wilde wel onze persoonlijke gids zijn! Aangezien hij ooit straatkind is geweest daar, kent hij alle plekjes als de beste en bovendien is het veilig met hem!

Zaterdagochtend vertrokken we om half 8 met de taxi naar Durban. Samen met Yookie hadden we een planning gemaakt voor de dag. Als eerste gingen we een township bezoeken. Je moet je voorstellen dat dit zonder Yookie nooit zou kunnen, omdat dit veel te gevaarlijk is. Hij had een leuke route voor ons uitgestippeld, het leek wel een jungle tocht. We moesten ook twee riviertjes oversteken, ik viel natuurlijk weer en had mijn been opgehaald aan de stenen. En toen Yookie Kate wilde helpen met oversteken, verloor hij zijn camera in het water. Echt sneu, we hebben hem wel terug gevonden maar ik weet niet of hij het nog gaat doen. De township zelf was echt een ervaring. Het waren voornamelijk hutjes, maar er stonden ook wat betere huisjes tussen. De 'winkels' waren ook gewoon hutjes. En overal kwam muziek vandaan, heel apart. Iedereen was zo ontzettend aardig. Ik dacht eerst dat we misschien niet echt gewenst zouden zijn. Maar integendeel, we werden verwelkomd en iedereen zwaaide en wilde op de foto. Na de township gingen we naar de Herb market. Dit is een plaats waar echt never nooit blanken komen. Die durven dat gewoonweg niet. Hier komen mensen die geloven dat de inademing van de geur die vrijkomt bij de verbranding van dode dieren je geneest van allerlei enge ziektes. Ze verkochten dan ook echt de gekste dingen zoals botten van honden, schilden van schildpadden, en ik weet niet wat allemaal nog meer. Het stonk daar ook echt vreselijk! We mochten eigenlijk geen foto’s maken, maar Yookie liet ons met twee locals praten en toen we het hadden gevraagd mocht het wel (ik zal deze op mijn weblog zetten). En ik had stiekem nog wat foto’s gemaakt. Echt heel bijzonder om daar te lopen! Daarna liepen we nog langs andere marktjes (ik heb wel honderden kraampjes gezien) en vervolgens kwamen we bij de Victoria street markets, best wel bekend onder de toeristen. Het is een soort zwarte markt. Hierna liepen we verder door Durban. Yookie vertelde ons dat veel toeristen naar de Victoria street markets gaan, maar dat ze allemaal niet verder durven te lopen dan de plek waar ze weer netjes worden opgehaald. Dat is gewoon echt te gevaarlijk. Maar wij voelden ons veilig met Yookie dus daar liepen we dan als enige blanken door de straten van Durban. En ja, we werden enorm aangekeken. Yookie zei dat Durban sowieso een stad is waar weinig blanken komen. Dus dat was best een ervaring! We zagen trouwens 1 blanke, nouja het was eigenlijk een albino (zo raar!). De taxi’s waren ook echt super gaaf. Daar zijn het letterlijk ‘zwarte’ taxi’s. Je zit in een busje met zo’n tien man, bloed heet, muziek kei hard aan. Echt heeel apart. Ik denk dat niemand zoiets kan meemaken! We hadden echt zo geluk met Yookie! Hij vertelde ons over zijn verleden en hij liet de plekjes zien waar hij meestal sliep. Vervolgens wilde hij ons een shelter laten zien (genaamd: ‘The Nest’) waar hij jarenlang geslapen heeft. Dat was echt heel indrukwekkend. Je moet je voorstellen dat er één grote ruimte is (nouja, wat is groot) met zo’n 400 slaapplaatsen, er stonden voornamelijk stapelbedden. Bijna elke nacht is het daar vol. En het was daar zo bloedheet, echt nauwelijks meer dan 5 minuten uit te houden. Het beste maatje van Yookie van de straat die runt de boel daar nu. En dat is echt niet zo eenvoudig. De mensen betalen hem 25 rand (dat is 2,50 euro) per nacht, en dan zorgt hij dat ze onderdak hebben, ontbijt krijgen en avondeten. En uiteraard met alles ook nog onderhouden worden. Echt respect voor die man. Verder hebben we die dag nog het strand bezocht waar ook weer wat kraampjes stonden, een boottochtje gehad in de haven en hebben we geshopt in één van de grootste winkelcentrums hier. Vijf vrouwen en dan nog niet eens voor onszelf shoppen, hoe vind je die. Yookie had namelijk een outfit nodig en hij wilde onze hulp! Die kon hij natuurlijk krijgen. Hij had alleen een budget van 600 rand (dat is 60 euro) en daarvoor wilde hij een broek en een t-shirt. Good luck Yookie (of nouja, good luck for us). We zaten uiteindelijk iets boven het budget, dus toen hebben we hem maar wat gesponsord. We hebben trouwens alles voor hem betaald die dag, we waren zo blij met hem als gids dus dat was het minste wat we voor hem konden doen! Op de terugweg naar Waterfall hebben we nog Durban at Night gezien (niets meer dan een mooi uitzicht over de stad) en toen waren we weer thuis. Het was echt een lange, maar ontzettende mooie dag. Om niet te vergeten!

Op zondag gingen we naar Agape om te kijken naar Yookie en de kinderen. Hij is namelijk met ze aan het oefenen voor een dansshow, zodat de kinderen straks kunnen optreden. Het geld van de kaartjes gaat dan naar Agape. De 18e is de eerste show, ik ben heel benieuwd! Er was alleen een probleem, in de grote zaal was namelijk een kerk aan de gang. Wat bleek nou, het was de kerk van Gogo (Zodwa). Ik heb echt nog nooit zoiets gezien. Er werd gedanst, gezongen, geschreeuwd, gebeden en weet ik wat nog meer. De mensen waren gewoon helemaal in trans tijdens het bidden, ik wist niet wat ik zag! Na de kerk kwam ik in gesprek met een van de zangeressen. Ze smeekte me ik weet niet hoe vaak of ik alsjeblieft volgende week zondag naar de kerk wilde komen om te kijken. Ze was echt zo lief (zoals eigenlijk iedereen hier). Helaas kan ik alleen niet gaan zondag omdat we dan een tripje gaan doen. Daarna kon Yookie gaan dansen met de ouderen. Gogo wilde ook graag zang horen, dus we konden mooi even genieten van een paar liedjes! Ze zingen zo mooi! Na het dansen en zingen zijn we met alle kinderen van 12 jaar en jonger bij ons gaan zwemmen. De hitte was echt haast niet uit te houden, dus eigenlijk wilde iedereen mee zwemmen. Maar dat zijn echt teveel kinderen voor zo'n klein zwembadje! Dus het was best zielig voor iedereen die buiten de boot viel. Maar het was zo geweldig! De meesten kunnen niet zwemmen, dus je hebt vrijwel continu 3, 4 of 5 kinderen aan je hangen. Sommigen zijn ook heel erg bang voor het water, dus die moet je echt helpen. Als ze je dan eenmaal helemaal vertrouwen is dat zo leuk! We hebben ze drinken en eten gegeven en we belden Vincent om te vragen of hij iets eerder wilde komen zodat hij ook nog even kon zwemmen. De kinderen werden toen helemaal gek! Toen ze allemaal in de bus zaten waren ze zo blij en dankbaar, echt heel leuk!

Maandag (nog steeds mooi weer gelukkig) hebben we eerst een lang gesprek met Pamela gehad. We hebben alle plannen die we hadden voor de kinderen besproken, en ze vond alles leuk en goed. Wat we allemaal gaan doen horen jullie wel als we het gedaan hebben. Ze vroeg ons daarna of we met haar mee naar een primary school wilden. Er waren twee nieuwe kinderen op Agape die voorheen naar een black school gingen en nu naar een andere school moeten nu ze op Agape zijn. Een Indian school, dat is veel beter dan een black school (een white school is het beste). Het jongetje is 9 maar spreekt geen/nauwelijks Engels. Hij is één van de kinderen die besmet is met HIV, hij krijgt daar tabletjes voor. Zijn zus is gelukkig niet HIV positief. Er zijn ook nog drie andere kinderen waarvan de ouders pas zijn overleden, maar voor hun is helaas nog geen plek op Agape. Nu staan ze er dus helemaal alleen voor, en Pamela wilt graag regelen dat zij ook naar een Indian school kunnen. Wij gingen dus mee om met de directeur te praten. Dit was een Indische man, en echt onwijs vriendelijk. De school was erg klein, ze hadden ik denk maar 7 klassen, en in elke klas zo’n 45 kinderen. Toch heeft hij kunnen regelen dat iedereen naar school kan. Alleen de twee oudere moeten naar een highschool, maar die zit vooralsnog vol. Deze primary school staat altijd voor Agape klaar vertelde Pamela ons, ook al hebben ze eigenlijk geen plek en totaal geen geld. Ze worden door niemand gesteund, ook niet door de regering. En dat is echt heel triest, want het is echt te klein. We kregen nog een rondleiding van één van de leraren. Zo fantastisch, ik heb bij elke klas foto’s gemaakt. De kinderen gingen allemaal zwaaien en poseren. Ze vinden het zo leuk als je langs komt om te kijken! Daarna zijn we naar een plaats gereden om de beveiliging voor de ramen op Agape te regelen. We schrokken wel wat van de kosten, maar iedereen is ons hiervoor zo dankbaar; één van de kinderen zei dat ze er nu al naar uit keek om straks met een raam open te slapen zonder zich onveilig te voelen. Dus dat we voor de beveiliging moeten en gaan zorgen staat nu in ieder geval vast. Terug op Agape hadden we voor het eerst library en homeworkclass. Het was een beetje chaotisch en lang niet iedereen was aanwezig (ze houden hier nogal van spijbelen). Het nieuwe jongetje had nog geen huiswerk omdat hij dus nog niet naar school ging, dus ik heb met hem wat oefeningetjes gedaan. Maar hij kan echt geen Engels, echt heel zielig (zijn leeftijdsgenootjes allemaal wel namelijk, hij valt overal een beetje buiten). Na de homeworkclass zijn we met alle schoolgaande Agape kinderen naar KFC gegaan (een soort Mac Donalds voor de mensen die het niet kennen). Iedereen was dol enthousiast! Het was even chaotisch totdat iedereen zijn eten had, maar ze waren allemaal zo ontzettend dankbaar. Er zijn meer vrijwilligers die dit uitstapje met ze maken, maar blijkbaar krijgen ze nooit een ijsje. Want toen wij ze een ijsje gaven zij één meisje: ‘Thank you so much, this is so much more than we expected with the icecream’. Toen er vervolgens 44 kinderen in de bus zaten (waar eigenlijk maar 22 in mogen) en ik vroeg hoe ze het gevonden hadden, schreeuwden ze allemaal tegelijk dat ze het geweldig vonden! Zo leuk :).
Vandaag is het dinsdag, en vanavond gaan we met alle jongens naar een voetbalwedstrijd! Jawel, in het nieuwe stadion in Durban! De jongens werden echt gek toen we het ze vertelde. Gister bij KFC vertelde ik het een jongen die het blijkbaar nog niet wist (hij had gespijbeld van school en had het dus nog niet meegekregen), en hij begon me meteen te knuffelen. We gaan eerst bij ons thuis hotdogs eten en dan rijdt Vincent ons naar het stadion. We nemen Vincent ook mee, en de security guys van Agape ook. Die krijgen namelijk nooit iets (en dit zijn eigenlijk gewoon straatkinderen die Pamela van de straat heeft gehaald), dus dat is wel heel leuk voor ze. Yookie is nu voor ons kaartjes halen met de taxi, omdat we het anders allemaal niet gingen redden echt super lief. We hebben net een tripje geboekt. We zijn door Yookie en zijn vrouw uitgenodigd om met ze mee te gaan naar Kaapstad de 19e! Ik kan het nu niet allemaal vertellen want ik moet van internet, maar dat komt nog wel. We gaan in ieder geval met de auto heen, en Annelie en ik vliegen terug zodat we nog drie dagen Agape hebben. We gaan sowieso bungeejumpen (hoogste van de wereld :D) en op struisvogels rijden. De rest gaat Yookie nog allemaal vertellen. Weer een super vet (prive) tripje dus!

Ik zal bij dit bericht meteen wat foto’s erop zetten. Lieve Kitty ik ben je zoooooo dankbaar voor je fototoestel! Hij maakt echt zulke mooie foto’s!! Ik kan ze alleen niet op mijn weblog zetten omdat ze te groot zijn, maar ze komen allemaal op mijn hyves als ik terug ben. De foto’s die je nu ziet zijn gemaakt door Floor, Lin en Kate.

Oke dit was echt een enorm lang verhaal, en ik heb nog niet eens alles verteld. Morgen hebben we vrijwilligersdag met Be More, dan gaan we langs alle projecten, dus daar zal ik de volgende keer over vertellen.

Liefs van hier!!

De eerste twee dagen

Wed, 03 Feb 10 13:18:49 +0100

Lieve allemaal,

Hier mijn eerste berichtje vanuit Zuid-Afrika. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen! Ik zal proberen alles in chronologische volgorde te vertellen, maar dat gaat niet echt lukken vrees ik!

De reis verliep voorspoedig. Voor we het wisten waren we al in Johannesburg! Daar aangekomen werd ik al gelijk geconfronteerd met een eerste tegenslag: mijn pinpas werkte niet. Gelukkig was iedereen echt ontzettend behulpzaam, al mocht dat niet baten want nog steeds kwam er geen geld uit de muur. Er zat niks anders op dan door te vliegen naar Durban en het daar verder uit te zoeken. Op het vliegveld daar werden we opgewacht door iemand van Be More en de twee andere vrijwilligersters, die er al een maand op hadden zitten. Er zou eigenlijk nog een vrijwilligster arriveren, een oudere vrouw uit Engeland, maar die was nergens te bekennen. Vreemd genoeg kon ik op Durban wel gewoon pinnen! Problem solved! Met een speciaal Agape busje werden we naar ons huisje gebracht; dit is trouwens onze prive chauffeur. Over het huis: het ziet er allemaal goed uit en het is ook nog ontzettend ruim. Een grote woonkamer, eetkamer, keuken, twee badkamers en drie slaapkamers. En ook nog een grote tuin met een (klein) zwembadje. Ruimte zat dus! In een ander gedeelte van het huis zit overigens nog een gezinnetje. De man en vrouw zijn allebei eind 20 en ze hebben een heel schattig dochtertje van een paar maanden, waar je echt nul last van hebt. De man, Yoki, komt oorspronkelijk uit Kongo, zijn vrouw uit Duitsland. Floor&Lin, de andere twee vrijwilligsters (van onze leeftijd trouwens) vertelde dat er in het begin nogal problemen met Yoki waren, maar nu is daar gelukkig niks meer van te merken en ik vind het eigenlijk wel fijn om een man in huis te hebben. Er was nog steeds geen spoor te bekennen van de andere vrijwilligster, dus wij gingen maar slapen. Dit ging niet zonder slag of stoten, want er zat een salamder in de kamer van mij en Annelie! En aangezien Annelie niet zo van beestje houdt (en dat is erg zacht uitgedrukt, geloof mij), moest dat beest toch echt vertrekken! Na heel wat geklungel konden we de salamander vangen en buiten vrij laten. Ik heb die nacht echt heeeerlijk geslapen. Het is wel even wennen, al die geluiden buiten. Het lijkt wel alsof je midden in de jungle bent! Maar ik voelde me echt al vanaf minuut 1 ontzettend thuis hier. We hebben trouwens die avond ook meteen twee weekendjes gepland. Maar daar volgt nog meer over!

Nou de eerste ochtend was dan eindelijk aangebroken. We staan hier om 8 uur op, want rond 9 uur elke ochtend haalt Vincent, de chauffeur van Agape, ons op. Het weer trouwens valt echt vies tegen, ik heb alleen nog maar wolken en regen gezien. Wel kunnen we gewoon in een hempje lopen, want het is heel benauwd, dat dan weer wel. Maar het zou beter weer worden deze week zeiden Floor&Lin. Op Agape aangekomen werden we voorgesteld aan de aunties en liepen we door naar een kleine binnenplaats, waar de jongsten net eten kregen. Het waren er echt ontzettend veel. Allemaal zwaaien en lachen, sommigen gaven je meteen een knuffel. Een aantal kinderen zijn van Agape zelf. Zij hebben geen familie meer en slapen hier ook. Je hebt ook daycare kinderen; zij komen alleen overdag en gaan daarna weer naar huis. Dat ze nog familie hebben zegt helemaal niks over hun thuis situatie, want ze komen niet voor niks naar Agape toe. We hielpen een aantal kinderen met het eten, en daarna gingen we met de allerkleinsten naar een apart kamertje (wat ze de creche noemen) om met ze te spelen. Al snel werden we geroepen door Pamela, de manager. Zij vertelde ons wat over de geschiedenis van Agape, over de kinderen, over wat Be More allemaal voor ze had gedaan, wat wij als vrijwilligers voor hen betekenen, etc. Het werd me wel weer meteen duidelijk waarvoor wij hier zijn. Dat de kinderen alle aandacht en liefde hard nodig hebben werd nog even goed benadrukt. We konden daarna naar buiten toe waar de kleintjes allemaal aan het spelen waren. Maar ze werden alweer naar binnen gehaald om te eten. Ja want eten dat doen ze hier echt genoeg! Alleen het valt ons op dat ze nooit drinken. In de middag gaan de kleintjes slapen, en dan zijn wij vrij om iets te doen voor onszelf (zoals internetten). Het stikt op Agape trouwens van de vliegen, echt niet normaal. Als een kindje slaapt, is het bedolven onder wel 20 vliegen, het ziet er echt heel sneu uit. De ouderen komen aan het eind van de middag van school, Vincent haalt ze dan op. Er zijn kinderen die naar primary school en naar high school gaan. We zijn ook al een paar keer mee geweest met ophalen. Er zijn voornamelijk meiden, tenminste ik heb nog niet veel oudere jongens gezien. Ik ga nog vragen of ik een keer op zo'n highschool mag kijken, dat lijkt me echt leuk! Daar zijn er echt ontzettend veel van, en elke school heeft een ander uniform. Echt leuk om al die kinderen rond te zien lopen in andere pakjes! De eerste dag hebben we trouwens ook nog Kate opgehaald, de vermiste vrijwilligster. Ze was gestrand bij een ander project, omdat niemand van Agape haar was komen ophalen van het vliegveld. Echt heel zielig!

Er is deze week nog iets leuks en bijzonders aan de hand op Agape. Er is een Engelse artiest, we weten nog niet wie, en die mag een nummer opnemen voor de FIFA Worldcup. En aangezien Agape nogal bekend is geworden (vanwege Alicia Keys en de film: We Are Together), heeft deze artiest gezegd dit te willen doen met een aantal kinderen van Agape. Deze hele week zijn ze aan het oefenen met hun zangleraar (op Agape zijn echt heel veel kinderen die goed kunnen zingen en dansen) en dit weekend gaan ze de studio in. En wij gaan waarschijnlijk mee! Er is ook een Amerikaans team aanwezig, die voor de hoofdsponsor van FIFA filmpjes maakt voor The Making Of. Echt super leuk dat wij hier bij zijn! Vanmiddag gaan we hier zelf een stuk van filmen. Hun zang is echt zo mooi, je krijgt er meteen kippenvel van! We hebben vanmiddag trouwens ook heel veel gefilmd. We hebben nog geen foto's gemaakt, maar zodra ik wat heb zet ik ze op mijn weblog.

Ik heb nu wel al een heel verhaal getypt, en misschien zelfs ook wel heel gedetailleerd. Maar ik kan eigenlijk niet in woorden beschrijven hoe het hier is. Ik vind het echt een hele fijne omgeving waar ik me echt thuis voel. En het omgaan met de kinderen is zo mooi, ik denk dat ik hier nooit meer weg wil. Ik heb gewoon lamme armen van het tillen en knuffelen de hele dag. De een is nog liever dan de ander, en het liefste wil ik ze allemaal evenveel aandacht geven. In twee dagen is het me al zo duidelijk geworden dat ze hier niet zonder vrijwilligers kunnen. De aunties zorgen goed voor ze, maar de aandacht moeten ze toch echt van ons krijgen. Af en toe hoor je wat over de achtergrond van een kind, echt verschrikkelijk. Oja, het onthouden van namen is echt een ramp. Ze zijn nauwelijks uit te spreken en lijken allemaal op elkaar! Voor de kleintjes maakt dit niks uit, maar van de ouderen wil ik ze graag leren. Gelukkig hebben de meesten ook een Engelse naam, zoals Peacefull of Pretty!

Nog even iets over het sponsorgeld. Samen met de andere vrijwilligsters hebben we echt een leuk bedrag en we hebben ook al heel wat plannen om het aan uit te geven. We overleggen hier eerst met Pamela, alvorens we iets met het geld gaan doen. We vroegen haar wat zij belangrijk vond dat er moest gebeuren. Ze noemde gelijk: security. Het slaapgedeelte heeft geen beveiliging voor de ramen en deuren, en pas geleden stond er nog een vreemde man in de kamer van een van de aunties. Hij blies een verdovend middel in haar gezicht en nam al haar spullen mee. Zoiets mag natuurlijk echt niet nog eens gebeuren, bedenk je eens in wat ze met de kinderen kunnen doen! Dit is dus iets waar we nu mee bezig zijn, maar hier later meer over.

Als allerlaatste nog even over mijn Afrikaanse nummer. Ik ben natuurlijk zo stom dat ik het nu niet bij me heb, dus ik kan hem nog niet hier opzetten. De volgende keer dus!!

Dit was het voor nu, we worden zo weer opgehaald door Vincent. Ik denk dat we dan gelijk wat kinderen van school ophalen en dan gaan we weer terug naar Agape!

Liefs uit het heeeeele mooi Zuid-Afrika!

Nog 1 nachtje!

Sun, 31 Jan 10 00:31:02 +0100

Hee iedereen,

Nog even een laatste berichtje voordat ik slapen ga.

Morgenmiddag vliegen we dan eindelijk naar Zuid-Afrika! De afgelopen dagen is het toch wel heel erg gaan kriebelen; bij het pakken van de koffer komt het opeens wel heel dichtbij allemaal! Ik heb dan ook ontzettend veel zin om te gaan! Mijn volgende berichtje zal dan ook vanuit het Zuiden zijn. Ik zal dan gelijk mijn Afrikaanse nummer geven. Er rest mij nu eigenlijk nog één ding te zeggen....

Iedereen die een bijdrage geleverd heeft: enorm bedankt!!!!!

We hebben een buitengewoon mooi bedrag bij elkaar weten in te zamelen, waar wij echt vreselijk blij mee zijn! Wij zullen er hoogstpersoonlijk voor zorgen dat het geld goed terecht komt! Nogmaals, op deze site kunnen jullie zien wat wij met het opgehaalde geld gedaan hebben!

Ik ga lekker slapen nu, morgen een lange reis voor de boeg!

Heel veel liefs, Robin

Het is bijna zover...

Wed, 06 Jan 10 16:38:40 +0100

Beste allemaal,

Mijn reis naar Zuid-Afrika komt steeds dichterbij, nog maar 25 nachtjes slapen om precies te zijn! Het wordt steeds spannender naarmate de vertrekdatum nadert. De nodige vaccinaties heb ik inmiddels gehad, er staat me alleen nog een mantouxtest te wachten. Verder moeten er nog veel voorbereidingen getroffen worden. Want, wat neem je allemaal mee naar een land als Zuid-Afrika? Niet alleen je zonnebril en een zonnebrandcrème. Nee, daar schuilt wat meer denkwerk achter. Een klamboe, een slangenbeetkit, een antibioticakuurtje... Maar ach, gelukkig heb ik een nogal reislustige vriendin die mij daar graag bij wilt helpen! We willen ook wat spulletjes meenemen voor de kinderen. Er is ons verteld dat we beter geen spullen kunnen uitdelen. De kinderen worden hierdoor verwend en bovendien raken ze er aan gewend. En dit is niet de bedoeling, want niet iedere vrijwilliger neemt iets mee. Dus misschien wat ballonnen,
bellenblaas en lollies.. maar daar gaan we nog even over brainstormen. Wel hebben we gehoord dat de meiden nogal van tutten houden, dus een grote make-up doos is misschien wel leuk voor als we een stel meiden uitnodigen bij ons thuis! Niet heel onbelangrijk is natuurlijk een fototoestel, omdat we alle mooie (en wellicht ook minder mooie) momenten graag vast willen leggen. En wat ook heel leuk is, is dat Annelie een videocamera meeneemt. We hebben ons laten vertellen dat de kinderen daar erg graag optreden met dans&zang, dus dat zal vast leuke beelden opleveren!

31 Januari stappen Annelie en ik dan ook daadwerkelijk in het vliegtuig, om vervolgens een dag later na een lange, waarschijnlijk vermoeiende reis in Johannesburg aan te komen. Met een paar uur wachttijd kunnen we doorreizen naar Durban, waar wij zullen worden opgehaald en naar het vrijwilligershuisje worden gebracht. De eerste dag zal een kennismakingsdagje worden, maar daarna zal ons avontuur dan ook echt beginnen.

Ter informatie zal ik hieronder nog even toelichten wat wij nou eigenlijk precies gaan doen.

Wij gaan ons inzetten voor het Agape Child Care Center, dat gelegen is in Waterfall (vlakbij Durban aan de oostkust van Zuid-Afrika). Agape is een tehuis dat onderdak biedt aan ruim 40 kinderen. De meeste van deze kinderen hebben hun ouders verloren aan hiv/aids. Als vrijwilligers van Agape helpen wij mee voor deze kinderen te zorgen. zo doen we de kleinsten in bad, helpen we de oudere kinderen met hun huiswerk en spelen we met allemaal om ze gewoon een leuke tijd te bezorgen. Bovendien helpen wij de staf van het weeshuis de boel netjes en in goede staat van onderhoud te houden.

Een heel belangrijk aspect van het vrijwilligerswerk bij Agape is er te zijn voor de kinderen. De meeste kinderen hebben hun ouders verloren en hebben de meest vreselijke dingen meegemaakt. Afleiding en aandacht zijn voor hen van groot belang. Daarnaast is het erg leuk en belangrijk om elkaars cultuur te delen en te leren kennen, zowel voor onszelf als voor de kinderen. Verder moeten er ook dingen geregeld worden. Dit kan variëren van een doktersbezoek met één van de kinderen, tot het zoeken van een apotheek die pleisters en vitaminen wil doneren, tot het organiseren van uitstapjes met de kinderen.

Kortom, wij zullen de kinderen daar de aandacht en liefde geven die ze nodig hebben en verdienen. Daarnaast zullen wij op een leuke manier meer van de cultuur komen te weten.

Helaas kunnen we wegens omstandigheden niet langer dan vier weken aan het project deelnemen, maar wij weten zeker dat wij ook in deze relatief korte tijd veel kunnen en zullen betekenen voor de kinderen in Agape.

Langs deze weg zal ik jullie zoveel mogelijk op de hoogte houden van alle ontwikkelingen daar in het verre Zuid-Afrika. Annelie zal dit doen op haar eigen weblog; haar link vind je aan de rechterkant van deze pagina.

Iedereen die een financiële bijdrage heeft gegeven of gaat geven; heel erg
bedankt daarvoor! Wij en de kinderen van Agape zijn jou erg dankbaar!

Op deze weblog kan je zien wat er met jouw geld gebeurt.

Tot snel!

Heel veel liefs, Robin.